Publius - Lokale Besturen

Vlaams Lokaal Kiesdecreet doorstaat eerste grondwettigheidstoets

2012-02-27T10:29:00.000+01:00

In arrest nr. 22/2012 van 16 februari 2012 wees het Grondwettelijk Hof diverse vorderingen tot schorsing tegen het nieuwe Vlaamse decreet betreffende de verkiezing van de gemeenteraden, provincieraden en districtsraden af.

Lees hierover meer op onze blog Grondwettelijk Recht.

Loopt de dwangsom door na een verkoop door de veroordeelde van een herstelvordering?

2012-02-21T16:32:00.003+01:00

Het hof van beroep te Gent diende zich uit te spreken over een vordering bij toepassing van artikel 1385 quinquies Ger.W. uitgaande van een natuurlijke persoon die was veroordeeld tot herstel in de vorige toestand (van een monument) doch inmiddels het monument had overgedragen teneinde de herstelveroordeling door een derde te laten uitvoeren.

Het hof van beroep te Gent verwerpt de vordering:

“7.1. De bepaling van artikel 1385 quinquies Ger.W. vindt haar grondslag in de billijkheid in die zin dat niemand tot het onmogelijke kan gehouden zijn.

De vordering is gesteund op het bestaan van een onmogelijkheid om (verder) aan de hoofdveroordeling te voldoen omwille van het feit dat het moment na een verkoopcompromis van 20 september 2006 op 19 januari 2007 bij notariële akte door T.H., met als gedelegeerd bestuurder de eerste beklaagde, werd verkocht aan de vennootschap in oprichting D. Tot staving van het feit dat de verkoop de onmogelijkheid meebrengt om aan de hoofdveroordeling te voldoen wordt verwezen naar het feit dat in de akte is bedongen (volgens de vertaling van eisers van de in het Frans gestelde akte): “De koper verklaart met betrekking tot het verkochte goed te zijn veroordeeld door het hof van beroep te Gent op 23 maart 2001. Alle straffen, boetes, schadevergoedingen en kosten die voortvloeien uit deze veroordeling zijn ten laste van de verkoper. Alle straffen, boetes, schadevergoedingen en kosten die kunnen voortvloeien uit het feit dat de nieuwe eigenaar in overtreding is met de wet betreffende het verkochte goed zullen ter zijner laste zijn vanaf de dag van ingenottreding.”

7.2. Vooreerst is het zo dat een onmogelijkheid die de schuldenaar van de hoofdveroordeling, eiser A., zelf als gedelegeerd bestuurder mee heeft tot stand gebracht, precies om “af te geraken van de verplichtingen resulterend uit de veroordeling door uw hof van 23 maart 2001 en zo ook van de dwangsommen waarmee eerste verzoeker werd geconfronteerd” (dagvaarding, randnummer 5) vanzelfsprekend niet kan gelden als een onmogelijkheid in de zin van artikel 1385 quinquies Ger.W. Dit is zelfs al zou de verkoop zijn geschied “om de hoofdveroordeling te laten voldoen door de nieuwe eigenaar”.

Verder doet de verkoop van het pand en de verkoopsvoorwaarden niet af aan de veroordeling van de oorspronkelijke beklaagde A. tot uitvoering van het herstel, bevolen als verplichte aanvulling op het schuldig verklaren van deze beklaagde aan het te last gelegde misdrijf omschreven in het Monumentendecreet. Om tot het herstel te worden veroordeeld hoeft de veroordeelde niet de eigenaar te zijn of te blijven van het betrokken goed. Het herstel is immers geen straf maar een bijzondere vorm van vergoeding of teruggave ertoe strekkende een einde te maken aan de met de wet strijdige toestand die uit het misdrijf is ontstaan en waardoor het openbaar belang wordt geschaad.

Tenslotte blijkt helemaal niet dat de huidige eigenaar van het pand zich heeft verzet of nog verzet tegen de uitvoering van het bevolen herstel door eiser A. en/of de vorige eigenaar. Eiser A. heeft zich jarenlang niet voldoende ingezet om al dan niet via de tweede eiseres, het herstel volledig uit te (laten) voeren. Niets laat toe dit te wijten aan het feit dat het herstel, behoudens de hoogdringende instandhoudingswerken, niet nader is gepreciseerd dan door de vermelding dat het moment moet worden gebracht in de toestand zoals het zich bevond op het tijdstip van het beschermingsbesluit.

Kortom, in weerwil van wat in conclusies wordt aangevoerd om tot het tegendeel te besluite, oordeelt het hof dat alle ingeroepen omstandigheden tot staving van de vordering, afzonderlijk of samen beschouwd, geen gehele of gedeeltelijke, al dan niet tijdelijke, onmogelijkheid voor eerste eiser – evenmin als voor tweede eiseres overigens – meebrengen om te voldoen aan de hoofdveroordeling. Het kan niet worden gezegd dat van eiser A. in de gegeven omstandigheden in redelijkheid niet meer inspanningen of zorgvuldigheid konden worden verwacht om aan de hoofdveroordeling te voldoen.

Al de voormelde elementen maakten deel uit van het debat en waren aan de gevoerde tegenspraak onderworpen.”

Men denke dus 2 keer na alvorens een monument aan te kopen!

Ref. Gent 9 februari 2012, nr. 588/2000 (pub2585-1)

Schema beslissings- en beroepstermijn stedenbouwkundige- en milieuvergunning

2012-02-17T13:53:00.001+01:00

Op deze link kan u een handig schema vinden voor de beslissings- en beroepstermijnen voor stedenbouwkundige-, verkavelings-, en milieuvergunningen.

Ook bij voorkooprechten is het normdoel belangrijker dan de formaliteiten

2012-02-14T17:07:00.001+01:00

Gemeenten kunnen, aldus artikel 2.4.1. van de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening, tot verwezenlijking van een ruimtelijk uitvoeringsplan, een recht van voorkoop uitoefenen bij de verkoop van een onroerend goed dat gelegen is in die zones die in het definitief vastgestelde ruimtelijk uitvoeringsplan worden aangeduid als zones waar het voorkooprecht geldt.

Artikel 2.4.2/3 §2 VCRO luidt als volgt:

“De overheden vermeld in artikel 2.4.1., 2e lid, of de Vlaamse Grondenbank indien zij verzocht wordt de beslissing om het voorkooprecht uit te oefenen brengen de instrumenterende ambtenaar bij aangetekende brief op de hoogte binnen 2 maanden na de kennisgeving, vermeld in §1 indien ze het aanbod aanvaarden. De verkoop komt bij de aanvaarding tot stand onder opschortende voorwaarde van de niet-uitoefening van het recht van voorkoop door een begunstigde van een hogere rang. De eigenaar en instrumenterende ambtenaar worden per aangetekende brief op de hoogte gebracht van de aanvaarding door een van de begunstigden.”

Op uitdrukkelijk advies van hun notaris, werd een onroerend goed verkocht aan een derde, omdat de gemeente de aanvaarding van het voorkooprecht niet per aangetekende brief had betekend, maar slechts per gewone brief.

De nieuwe koper was nadien bereid om het onroerend goed toch te verkopen aan de gemeente, doch tegen een meerkost.

De gemeente heeft deze meerkost teruggevorderd van de notaris.

In eerste aanleg – er wordt beroep aangekondigd – treedt de rechtbank van eerste aanleg te Kortrijk in een niet-gepubliceerd vonnis van 9 januari 2012 het standpunt van de gemeente bij:

“Het verzet is tijdig, regelmatig en derhalve ontvankelijk.
De gemeente W. baseert haar vordering op het artikel 1382 B.W. In casu is er geen sprake van verjaring.
Conform artikel 2.4.1. Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening (VCRO) had de gemeente een recht van voorkoop.
Uit het stuk 5 van verweerster op verzet is duidelijk dat eiser in verzet, binnen de termijn van 2 maanden op de hoogte werd gebracht van de aanvaarding van het voorkooprecht : “Ikzelf werd wel per gewone brief ervan op de hoogte gebracht.”
In het artikel 2.4.2/3 §2 VCRO is geen sanctie voorzien bij miskenning van de opgelegde vormvoorschriften indien het normdoel werd bereikt.
Eiser in verzet heeft het artikel 2.4.2/1 VCRO miskend door de notariële akte te verlijden, ondanks het feit dat hij op de hoogte was dat de gemeente de intentie had om haar voorkooprecht uit te oefenen.
Eiser in verzet, zijnde de notaris en ministeriële officier, heeft alhoewel hij op de hoogte was van de tijdige mededeling van de opname van het voorkooprecht, niet gemeld dat er een vormprobleem was.
De rechtbank stelt vast dat de gemeente, binnen de drie maanden na de effectieve kennisname, de indeplaatsstelling heeft gevorderd. Binnen dezelfde termijn werd de dading gesloten met de koper, dd. 07.05.2010 cfr. de stukken 10bis, verweerster op verzet.
De fout van notaris D. staat in causaal verband met de schade van verweerster op verzet. Door de negatie van het voorkooprecht, had de gemeente geen dading moeten sluiten en was er geen meerkost.”

Referentie: Rb. Kortrijk 9 januari 2012, AR 10/1859/A (Pub502347)

Ook een verwarde prijsverantwoording kan volstaan om een offerte onregelmatig te verklaren

2012-02-02T15:54:00.004+01:00

Lees hier het bericht op onze blog Overheidscontracten.

Proces-verbaal over gemeentelijke administratieve sanctie is loutere inlichting

2012-02-01T09:30:00.000+01:00

In een recent arrest van 8 december 2011 sprak het Hof van Cassatie zich uit over de bewijswaarde van een proces-verbaal in het kader van een gemeentelijke administratieve sanctie (GAS).

Krachtens artikel 119bis, § 6, eerste lid, Nieuwe Gemeentewet worden de inbreuken die bestraft kunnen worden met gemeentelijke administratieve sancties door een politieambtenaar of door een hulpagent van politie vastgesteld bij proces-verbaal.

Tegen een gemeentelijke administratieve sanctie kan beroep worden ingesteld bij de politierechter. Het Hof oordeelde dat deze het proces-verbaal vrij kan beoordelen:

"De wetgever kent aan het proces-verbaal, bedoeld in die wetsbepaling, geen bewijswaarde toe tot bewijs van het tegendeel. De vaststellingen opgenomen in het proces-verbaal gelden slechts als loutere inlichting voor de rechter, zodat hij de bewijswaarde ervan vrij kan beoordelen."

Nieuwe omzendbrief voor lokale besturen inzake onteigeningen ten algemene nutte

2012-01-30T16:45:00.005+01:00

Ook lokale besturen kunnen onteigenen om redenen van algemeen belang. Een onteigening kan maar gemachtigd worden indien dit algemeen belang is aangetoond net zoals de noodzaak om te onteigenen en, wanneer er gebruik wordt gemaakt van de Onteigeningswet van 1962, de hoogdringendheid.

De Vlaamse minister van Binnenlands Bestuur is principieel bevoegd om onteigeningsmachtigingen te geven aan de lokale besturen: gemeenten, OCMW's, provincies, autonome gemeentebedrijven, autonome provinciebedrijven, provinciale ontwikkelingsmaatschappijen en de intergemeentelijke samenwerkingsverbanden (de dienstverlenende en opdrachthoudende verenigingen).

Op 16 december 2011 verschenen twee relevante besluiten in het Belgisch Staatsblad.

Een eerste besluit is het besluit van 14 oktober 2011 van de Vlaamse Regering tot wijziging van artikel 13 van het besluit van de Vlaamse Regering van 13 juli 2009 tot bepaling van de bevoegdheden van de leden van de Vlaamse Regering, gewijzigd bij de besluiten van de Vlaamse Regering van 24 juli 2009, 4 december 2009, 6 juli 2010, 7 juli 2010, 24 september 2010, 19 november 2010, 13 mei 2011, 10 juni 2011 en 8 juli
2011.

Een tweede besluit is het besluit van 14 oktober 2011 van de Vlaamse Regering inzake onteigeningen ten algemenen nutte ten behoeve van de gemeenten, de provincies, de autonome gemeentebedrijven, de autonome provinciebedrijven, de OCMW's, de intergemeentelijke samenwerkingsverbanden en de provinciale ontwikkelingsmaatschappijen.

De belangrijkste wijzigingen betreffen enerzijds het afschaffen van de verplichte instemming van de functioneel bevoegde minister voor de onteigeningsmachtigingen en anderzijds het creëren van een éénloketfunctie, waardoor alle onteigeningsprocedures voor de lokale besturen vermeld in het besluit, bij de Vlaamse minister van Binnenlands Bestuur terecht komen.

Van de gelegenheid werd gebruikt gemaakt om met een nieuwe omzendbrief de puntjes op de “i” te zetten.

De nieuwe omzendbrief BB 2011/5. - besluit van de Vlaamse Regering inzake onteigeningen ten algemenen nutte ten behoeve van de gemeenten, de provincies, de autonome gemeentebedrijven, de autonome provinciebedrijven, de O.C.M.W.'s, de intergemeentelijke samenwerkingsverbanden en de provinciale ontwikkelingsmaatschappijen, die op 18 januari 2012 in het Belgisch Staatsblad verscheen, vervangt de oude omzendbrief BA - 99/01 van 23 februari 1999 inzake onteigeningen voor algemeen nut.

De omzendbrief geeft o.m. nadere duiding bij de formele motiveringsplicht, waarop de lokale onteigende besturen dienen te anticiperen.

Jan Beleyn
Meindert Gees

Cassatie bevestigt het bestaan van een stedenbouwkundig gewoontemisdrijf

2012-01-30T11:37:00.000+01:00

Lees het bericht op onze blog VCRO.

Eerste schorsing door Raad voor Vergunningsbetwistingen.

2012-01-12T15:21:00.004+01:00

Lees meer over het eerste schorsingsarrest van de Raad voor Vergunningsbetwistingen op onze VCRO-blog.

Gewestelijk stedenbouwkundige ambtenaar beslist niet langer zelfstandig over beroep tegen stedenbouwkundige - of milieuvergunning

2011-12-26T12:12:00.003+01:00

In het Belgisch staatsblad van 19 december 2011 werd het decreet van 18 november 2011 "tot wijziging van het decreet van 28 juni 1985 betreffende de milieuvergunning en van de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening inzake de beroepsmogelijkhedenaangenomen door het Vlaams Parlement over de beroepsmogelijkheid van adviserende instanties inzake milieuvergunningen en stedenbouwkundige vergunningen" gepubliceerd;

Hierdoor worden al te actieve ambtenaren in hun beroepsmogelijkheden ingeperkt doordat enkel nog het hoofd van de dienst (“leidende ambtenaar”) of diens vervanger een beroep kunnen instellen tegen de stedenbouwkundige vergunning respectievelijk milieuvergunning in eerste aanleg. Zeker de rol van de gewestelijk stedenbouwkundige ambtenaren wordt daardoor beperkt.

In de bespreking licht de minister expliciet toe dat het de bedoeling is dat de leidende ambtenaar niet alleen rekening houdt met het sectorale belang van zijn dienst, maar met het algemeen belang.

Omgevingsvergunning komt dichterbij

2011-12-23T19:36:00.002+01:00

Lees hier het persbericht van de Vlaamse regering.

Raad voor Vergunningsbetwistingen verhoogt efficiëntie

2011-12-22T07:21:00.001+01:00

Lees hier het bericht op onze blog "VCRO".

Federale kabinetschefs

2011-12-20T09:21:00.002+01:00

Ziehier de lijst.

Jonas Riemslagh publiceert artikel "Inwoner kan strafklacht indienen door burgerlijke partijstelling namens gemeente, zelfs tegen een gemeentemandataris", noot onder Brussel 13 oktober 2009 en Cassatie 26 oktober 2010 (RABG 2011/20, 1421-1432)

2011-12-17T14:19:00.004+01:00

Een inwoner van een gemeente kan op grond van artikel 194 Gemeentedecreet in rechte optreden namens de gemeente. Het hof van beroep te Brussel en het Hof van Cassatie bevestigden recent dat dit substitutierecht is ook van toepassing voor strafgerechten. Een inwoners kan zich namens de gemeente burgerlijke partij stellen indien niet de inwoner maar de gemeente schade heeft geleden. Meer zelfs: de burgerlijke partijstelling kan gericht zijn tegen leden van het college van burgemeester en schepenen. In het meest recente nummer van Rechtspraak Antwerpen Brussel Gent bespreekt Jonas Riemslagh deze markante arresten.

Ongrondwettige reglementering is niet noodzakelijk foutieve reglementering

2011-12-15T18:26:00.001+01:00

In een belangwekkend arrest van 10 september 2010 (F.09.0042.N/1) doet het Hof van Cassatie uitspraak over de vraag of de ongrondwettigverklaring noodzakelijkerwijze een fout inhoudt in de zin van artikel 1382 BW.

Het Hof overweegt:

“1. Artikel 1382 van het Burgerlijk Wetboek bepaalt dat elke daad van de mens, waardoor aan een ander schade wordt veroorzaakt, degene door wiens schuld de schade is ontstaan, verplicht deze te vergoeden.

2. De Staat kan in de regel aansprakelijk worden gesteld voor onrechtmatig wetgevend optreden of nalaten. Het behoort aan de rechter na te gaan of de Staat als wetgever heeft gehandeld zoals kan verwacht worden van een normaal zorgvuldig en omzichtig wetgever.

3. Het oordeel van het Grondwettelijk Hof, in het kader van een prejucidiële vraag, dat een wettelijke bepaling indruist tegen de artikelen 10 en 11 van de Grondwet heeft nog niet tot gevolg dat vaststaat dat de wetgever onrechtmatig heeft gehandeld in de zin van artikel 1382 van het Burgerlijk Wetboek.

4. De aansprakelijkheid van de wetgever voor het nemen van een foutieve wetgeving vraagt een eigen beoordeling door de rechter aan wie gevraagd wordt de Staat te veroordelen op grond van een onrechtmatige daad. De loutere verwijzing naar een arrest van het Grondwettelijk Hof dat prejudicieel een tegenstrijdigheid tussen wet en Grondwet ontwaart op grond van de toestand van het recht op het ogenblik waarop het oordeelt, volstaat niet als een eigen beoordeling.

5. De appelrechters stellen vast dat het Grondwettelijk Hof in antwoord op een prejudiciële vraag heeft vastgesteld in een arrest van 9 december 1998, dat artikel 34, §1, 1°, WIB92 de Grondwet schendt. Zij oordelen dat de vaststelling door het Hof dat een bepaling strijdig is met de Grondwet noodzakelijk betekent dat het foutieve gedrag in hoofde van de wetgeer vaststaat.

Zodoende verantwoorden zij hun beslissing niet naar recht.

Het middel is gegrond”.

Hieruit kan misschien worden afgeleid dat een onwettig bevonden,vernietigde of ingetrokken reglementaire beslissing - en waarom niet: een uitvoeringsbelssing - van een overheid (dus ook een gemeente) toch niet per definitie een fout uitmaakt in de zin van artikel 1382 BW.

Raad van State verklaart zich (uiteraard) onbevoegd inzake vernietigingsberoepen tegen beslissingen inzake stedenbouwkundige vergunningen

2011-12-15T15:30:00.000+01:00

Lees het bericht op onze blog VCRO.

Strafrechtelijke aansprakelijkheid van de burgemeester geen automatisme

2011-12-07T19:22:00.003+01:00

In een belangwekkende uitspraak van de politierechtbank te Dendermonde van 14 oktober 2011 wordt een burgemeester strafrechtelijk vrijgesproken. De politierechter overwoog:

“Geenszins kan aan tweede beklaagde als burgemeester, worden toegerekend dat de ter plaatse opgehangen signalisatielampen onvoldoende licht gaven.

Oordelen dat van de burgemeester mag worden verwacht dat hij aan de bevoegde ambtenaren opdracht zou geven om onveilige verkeerssituaties op het grondgebied van zijn gemeente op te sporen, deze te signaliseren en zelf via de nodige uitvoeringsmaatregelen te verhelpen of via een aanvullend reglement van de gemeenteraad of zo nodig het aan andere bevoegde overheden te signaleren, zou aan de tweede beklaagde een bewijslast opleggen die op het Openbaar Ministerie of de burgerlijke partij rust, hetgeen in strijd zou zijn met artikel 6.2 EVRM en 14.2 I V.B.P.R. (CassK, 27 november 2007).

Primordiaal bij de beoordeling van een eventuele foutieve nalatigheid in hoofde van tweede beklaagde is te weten dat hij persoonlijk de gevaarlijke toestand kende (voor zover die er al was), dan wel behoorde te kennen. Er kan immers slechts sprake zijn van strafbare toerekening wanneer tweede beklaagde zich bewust was of er zich van bewust diende te zijn dat hij enig verzuim pleegde.

De eventuele burgerlijke aansprakelijkheid van de gemeente impliceert niet ipso facto dat ook de strafrechtelijke aansprakelijkheid van de burgemeester betrokken zou zijn. Van enige “objectieve” strafrechtelijke toerekening is in het Belgisch strafrecht geen sprake en is derhalve uitgesloten.

De rechtbank is van oordeel dat een normaal zorgvuldige en voorzichtige burgemeester, als lokaal mandataris met omvangrijke en uiteenlopende taken belast en veelbevraagd door de bevolking, in het kader om in te staan voor de veiligheid, redelijkerwijze niet kan worden verwacht dat hij persoonlijk op de hoogte dient te zijn van gevaarlijke toestanden en de meest praktische uitvoering van de door hem uitgevaardigde beslissingen persoonlijk dient te controleren.

De overdreven culpabilisering en het viseren van (zeker) lokale mandatarissen in het kader van onachtzaamheidsmisdrijven neigt een kwalijk tendens te worden die bijdraagt tot een negatieve beeldvorming bij de bevolking ten aanzien van diegenen die hun verantwoordelijkheid wensen op te nemen bij het uitoefenen van (lokale) mandaten.”

Door de strafrechtelijke immuniteit kan een gemeente niet strafrechtelijk aansprakelijk gesteld worden. Deze uitspraak kan van die aard zijn dat niet te snel wordt beslist om dan maar de burgemeester strafrechtelijk te vervolgen.

Pol. Dendermonde, 14 oktober 2011, nr. 2011/4956, ng. (ref. ADM999229)

Federaal regeerakkoord

2011-12-02T14:23:00.002+01:00

Interesse? Klik hier.

Google Street View nieuwe tool in stedenbouwzaken

2011-11-30T08:40:00.000+01:00

Lees het bericht op onze blog "VCRO".

De toepassing van artikel 159 Grondwet voor de milieustakingsrechter na een vernietigingsarrest van de Raad van State

2011-11-29T08:38:00.000+01:00

Eerder (zie ons bericht van 5 juli 2011) hebben we een arrest van het hof van beroep te Antwerpen besproken van 28 juni 2011 waarin werd aangegeven dat het toepassen van de wettigheidsexceptie zonder of vóór een vernietigingsarrest van de Raad van State of de Raad voor Vergunningsbetwistingen geen vanzelfsprekendheid is.

De milieustakingsrechter te Kortrijk moest zich in een vonnis van 5 oktober 2011 uitspreken over de vraag wat de impact was van een reeds door de Raad van State vernietigd BPA op de later afgeleverde stedenbouwkundige - en milieuvergunningen:

“De rechtbank is van oordeel dat de verplichting om onwettige bestuurshandelingen buiten toepassing te laten aan geen enkele termijn onderworpen is en het Hof van Cassatie heeft herhaaldelijk geoordeeld dat art. 159 G.W. een algemene draagwijdte heeft (zie bv. Cass, 21 april 1988, Arr. Cass., 1987-1988, 1045).

Specifiek voor wat betreft de wettigheidscontrole op grond van art. 159 G.W. in het kader van een milieustakingsvordering ingesteld door een inwoner bij stilzitten van de gemeente is het arrest van het Hof van Cassatie van 10 maart 2008 (Cass. 10 maart 2008, C.06.0173.N, www.juridat.be) relevant. Het hof van beroep had de stakingsvordering, die door inwoners was ingesteld, niet-ontvankelijk verklaard bij gebrek aan belang omdat het van oordeel was dat de gemeente geen belang had om een stakingsvordering in te stellen voor werken die ze zelf had vergund.

Het Hof van Cassatie vernietigde het arrest en stelde dat “het belang van de gemeente om een vordering in te stellen tegen handelingen die het gevolg zijn van een eerder door de gemeente ten onrechte gegeven vergunning wordt in beginsel niet aangetast door het feit dat de gemeente zelf aan de basis ligt van de schending van het leefmilieu.
De mogelijkheid om een milieustakingsvordering in te stellen tegen handelingen die een kennelijke inbreuk of een ernstige dreiging van inbreuk uitmaken wordt niet beheerst door de grenzen die op de gemeente berusten haar eigen beslissingen aan te vechten of in te trekken en moet beschouwd worden als een autonome vordering bestemd om ernstige schendingen van het leefmilieu te weren.” Het Hof besloot dat het hof van beroep onder meer art. 159 G.W. had geschonden.

Het Grondwettelijk Hof heeft ook geoordeeld dat de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg in het kader van een procedure tot staking ertoe kan worden gebracht op grond van art. 159 G.W. de geldigheid van een vergunning te onderzoeken, zelfs wanneer die vergunning door de gemeente zelf is verleend, dan wel in overeenstemming met een door haar verleend advies (Gw.H., 19 september 2007, nr. 121/2007, (www.const-cour.be).

Valt er evenwel in principe iets te zeggen voor het argument dat door de onbeperkte toepassing in de tijd van art. 159 G.W. het rechtszekerheidsbeginsel en het redelijketermijnbeginsel in het gedrang kunnen worden gebracht, hoewel in de rechtsleer ook wordt geargumenteerd dat het niet aanvaardbaar is dat op grond van het rechtszekerheidsbeginsel afbreuk zou worden gedaan aan art. 159 G.W. omdat niet van de rechtsonderhorige kan worden verlangd dat hij telkens een meestal lange procedure voert voor de Raad van State (zie De Staercke, J. en Ghysels, J., Artikel 159 Grondwet als directe vordering in Cooreman, I. (ed.), De wettigheidstoets van artikel 159 van de Grondwet, die Keure, 2010, blz. 118-119), dan zijn de Gemeente en de B. slecht gekomen om zich in huidige zaak op deze beginselen te beroepen.”

De milieustakingsrechter stelt vast dat wanneer een BPA door de Raad van State vernietigd wordt, het duidelijk is dat de daaraan onderliggende stedenbouwkundige- en milieuvergunningen hun juridische grondslag verliezen en op grond van artikel 159 G.W. buiten beschouwing moeten worden gelaten.

De milieustakingsrechter aarzelt niet om vervolgens de volledige exploitatie van het bedrijf stil te leggen, alsook een partiële afbraak te bevelen.

Het geeft aan het bedrijf, verwerende partij, wel een respijttermijn tot 1 januari 2015 voor de exploitatie en 31 januari 2015 voor de afbraak, hetgeen in de praktijk betekent dat (niettegenstaande de uitvoerbaarheid bij voorraad) nuttig beroep kan aangetekend worden. Een milieustakingsbeschikking is immers uitvoerbaar bij voorraad.

De combinatie milieustakingsvordering/ indeplaatstelling bij toepassing van artikel 194 Gemeentedecreet/toepassing van artikel 159 Grondwet maakt brokken. Het is de vraag is of deze voor lokale besturen gevaarlijke mix op termijn kan stand houden...

Referentie : Rb.Kortrijk, 5 oktober 2011, AR 09/2632/A, n.g. (pub502364-1)

De fout begaan door de hogere overheid bij het verlenen van een verkavelingsvergunning ontslaat de gemeente van aansprakelijkheid ten aanzien van de stedenbouwkundige vergunningen die op grond van deze verkavelingsvergunning werden verleend

2011-11-22T11:36:00.002+01:00

In niet-gepubliceerd vonnis van de rechtbank van eerste aanleg te Brussel van 27 oktober 2011 werden zowel het Vlaams Gewest als een gemeente gedagvaard in schadevergoeding.

De rechtbank overweegt:

“De fout van de bestuurlijke overheid, die op grond van de artikelen 1382 en 1383 van het Burgerlijk Wetboek haar aansprakelijkheid kan meebrengen, bestaat in een gedraging die ofwel neerkomt op een verkeerd optreden dat beoordeeld moet worden volgens de maatstaf van een normaal zorgvuldige en voorzichtige overheid die in dezelfde omstandigheden verkeert, ofwel, behoudens onoverkomelijke dwaling of enige andere rechtvaardigingsgrond, een schending inhoudt van een nationaalrechtelijke norm of van een internationaal verdrag met rerchtstreekse werking in de interne rechtsorde, waarbij deze overheid verplicht is niets te doen of op een bepaalde manier wel iets te doen.

In het arrest nr. 184.260 van 17 juni 2008 heeft de Raad van State beslist dat de bevoegde Vlaamse minister zijn besluit van 3 september 1992 waarbij aan de heer D. een verkavelingsvergunning werd verleend, steunt op onwettige motieven. Aldus heeft de Raad van State een fout van het Vlaamse Gewest vastgesteld.

Gelet op het gezag “erga omnes” van deze beslissing van de Raad van State, staat de door het Vlaamse Gewest begane fout vast.

In hetzelfde arrest 184.260 zijn al de navolgende vergunningen vernietigd om de reden dat ze gesteund zijn op die onwettige verkavelingsvergunning. Het betreft de beslissingen van het college van burgemeester en schepenen van de gemeente S.

- van 5 juli 1993, waarbij aan de heer K. de vergunning wordt verleend tot wijziging van de verkaveling,
- van 5 juli 1993, waarbij aan de heer en mevrouw K.-V. een stedenbouwkundige vergunning wordt verleend voor het bouwen van een woning op hun perceel,
- van 19 juli 1993, waarbij aan de heer K. de vergunning wordt verleend voor het kappen van bomen voor de aanleg van een oprit en het bouwrijp maken op zijn perceel en
- van 2 april 1994 waarbij aan de heer en mevrouw V.-P. de vergunning wordt verleend voor het bouwen van een woning/villa op hun perceel

Zoals blijkt uit het arrest van de Raad van State zijn deze vergunningen gesteund op de onwettige verkavelingsvergunning. De onwettigheid die de verkavelingsvergunning aantast, werkt door en tast ook de wettigheid aan van de vergunningen die de gemeente S. heeft afgeleverd en die op de verkavelingsvergunning zijn gesteund.

Daaruit moet worden besloten dat de fout van het Vlaamse Gewest er ook toe heeft geleid dat de gemeente S. (onwettige) vergunningen heeft afgeleverd.

De gemeente S. was niet kunnen overgaan tot het verlenen van stedenbouwkundige vergunningen voor de percelen indien de heer D. zijn perceel niet had verkaveld – wat precies betekent opsplitsen in kavels met het oog op de verkoop ervan als percelen bouwgrond.

Zonder de aanvankelijke fout van het Vlaamse Gewest zouden er dus geen vergunningen zijn afgeleverd door de gemeente S. en zou de schade die de heer O. beweert te hebben geleden, doordat er op de verschillende kavels bomen zijn gerooid en erop is gebouwd, zich niet hebben voorgedaan.

Aldus staat vast dat er een oorzakelijk verband is tussen de oorspronkelijke fout van het Vlaamse Gewest en de schade die de heer O. beweert te hebben geleden.

…

Noch uit de aangehaalde arresten van de Raad van State, noch uit andere stukken, blijkt dat naast het Vlaamse Gewest ook de gemeente S. een fout zou hebben begaan.

Hierboven is uiteengezet dat de onwettigheid van de verkavelingsvergunning ook de onwettigheid tot gevolg heeft van de stedenbouwkundige vergunningen die erop werden gesteund en dat derhalve het Vlaamse Gewest ook aansprakelijk is voor de beweerde schade die zou volgen uit het rooien van bomen en het oprichten van de woningen op de kavels.

Het is evenwel niet bewezen dat de gemeente S. een fout heeft begaan door, nadat door de bevoegde minister de vergunning was verleend aan de heer D. om zijn perceel te verkavelen in loten bouwgrond, stedenbouwkundige vergunningen voor die kavels af te leveren en ook een verkavelingsvergunning voor het naastgelegen perceel af te leveren.

Zoals de gemeente S. terecht aanvoert, is het niet aan de bestuurlijke overheid om de onwettigheid van de algemene, provinciale en plaatselijke besluiten en verordeningen te sanctioneren of deze buiten toepassing te laten. Enkel de hoven en rechtbanken kunnen overeenkomstig artikel 159 van de Grondwet de onwettige besluiten en verordeningen buiten toepassing laten.

Het feit dat de gemeente S. is voortgegaan op de verkavelingsvergunning die de bevoegde minister had afgeleverd, om ook stedenbouwkundige vergunningen voor de kavels af te leveren en om zelf een tweede verkavelingsvergunning af te leveren voor het naastliggende perceel, kan dan ook niet als een fout worden aangeperkt. De gemeente S. kon de afgeleverde verkavelingsvergunning niet buiten beschouwing laten en diende met die vergunning rekening te houden bij de beoordeling van de andere aangevraagde vergunningen.

Elk normaal zorgvuldig gemeentebestuur zou derhalve op die wijze hebben gehandeld en zou zijn voortgegaan op de door de minister afgeleverde verkavelingsvergunning.

Er wordt de gemeente S. ook verweten geen openbaar onderzoek te hebben gevoerd alvorens te beslissen over de verkavelingsvergunning.

Die beweerde fout staat echter hoe dan ook niet in verband met de schade, nu de gemeente zelf in eerste instantie de verkavelingsvergunning had geweigerd en er dus geen verband is tussen het niet voeren van een openbaar onderzoek door de gemeente en de uiteindelijke beslissing van de minister waarbij de vergunning werd afgeleverd.

Daarnaast verwijt de heer O. de gemeente S. ook dat de bouw- en kapvergunningen werden verleend in strijd met de gewestplanbestemming.

De door de minister afgeleverde verkavelingsvergunning dateert evenwel van na de inwerkingtreding van het gewestplan. De gemeente S. kon die verkavelingsvergunning zoals gezegd niet buiten toepassing laten en diende derhalve de aanvragen tot bouw- en kapvergunningen en de nieuwe verkavelingsaanvraag te beoordelen in het licht van die door de minister verleende verkavelingsvergunning.”

Referentie : Rb. Brussel, 27 oktober 2011, ng. (PUB503046).

Vernietigingsarrest in stedenbouwzaken = per definitie jackpot voor de verzoeker? Nee

2011-11-22T11:28:00.003+01:00

In het reeds eerder in deze blog becommentarieerde vonnis van de rechtbank van eerste aanleg te Brussel van 27 oktober 2011 vorderde de verzoeker die tot 4 maal toe een vernietigingsarrest van de Raad van State had kunnen bekomen (als gebuur van een door hem ongewenst bouwproject in bosgebied), een schadevergoeding van 72.350 euro:

- 22.500 euro voor de kosten voor de procedures voor de Raad van State
- 12.000 euro voor de vermindering van de waarde van de woning (wegens de realisatie van het bouwproject)
- 38.325 euro voor de materiële en morele schade vermengd, hetzij 7 euro per dag gedurende 15 jaar

Uiteindelijk kende de rechtbank van eerste aanleg een schadevergoeding toe van slechts 9.700 euro.

Wat de rechtsplegingsvergoeding betreft werd 4 maal de basisrechtsplegingsvergoeding toegekend (zie ons blogbericht “Procedures voor de Raad van State zijn niet noodzakelijk zodanig complex dat een hogere rechtsplegingsvergoeding moet toegekend worden (bis)”). De kans is reëel dat de werkelijke advocatenkosten daarmee niet gedekt werden.

De vordering wegens minwaarde werd volledig verworpen:

"Wat de vermindering van de waarde van de woning van de heer O. betreft, wordt geen enkel stuk voorgelegd.

De rechtbank kan maar een vergoeding toekennen voor de schade die wordt bewezen.

Eventueel kan de rechter die schade in billijkheid (“ex aequo et bono”) ramen, maar enkel wanneer hij de reden aangeeft waarom de door de getroffene voorgestelde berekeningswijze niet kan worden aangenomen en hij tevens vaststelt dat het niet mogelijk is om de schade, zoals hij die heeft omschreven, anders te bepalen.

In deze kan het bestaan van een minderwaarde niet vastgesteld worden, omdat de heer O. daaromtrent geen enkel concreet gegeven aanbrengt, al was het maar een eenzijdig rapport van een expert in onroerend goed die de waarde van de woning vóór en ná de bebouwing van de verkavelde percelen begroot.

De rechtbank kan ook geen gerechtsdeskundige belasten met de opdracht om over die schade te adviseren. Het doel van het deskundigenonderzoek is dat feitelijke vaststellingen worden gedaan en dat aan de rechter advies wordt verleend over de technische aspecten van de zaak, die zijn kennis te buiten gaan. De gerechtsdeskundige is in die zin een medewerker van het gerecht.

De gerechtsdeskundige is echter niet de medewerker van de partijen, die voor de partijen het dossier zou moeten samensmelten en hen zou moeten adviseren welke vordering zij kunnen instellen.

De rechtbank kan dus niet de gerechtsdeskundige belasten met een algemene opdracht om na te gaan of de woning van de heer O. in waarde is verminderd, aangezien de heer O. zelf geen enkel stuk voorlegt dat dit aannemelijk maakt".

De vordering wegens materiële en morele schade (o.a. genotsderving) werd slechts zeer partieel ingewilligd:

"Voor het overige eist de heer O. zoals gezegd een vergoeding van 7 euro per dag voor een periode van vijftien jaar.

De heer O. haalt verschillende feiten aan die schade zouden veroorzaken. Doordat het bos op de verkavelde percelen werd gerooid, zou de heer O. ernstige morele schade hebben geleden en zouden er op familiaal vlak vele spanningen zijn gerezen. Hijzelf zou ook fysieke ongemakken hebben ondervonden door de stress die met de procedures gepaard ging.

Daarnaast zou het bos op het perceel van de heer O. zelf niet meer beschermd zijn tegen stormschade doordat de rand eromheen werd gerooid. Ook de biodiversiteit in het bos zou verstoord zijn.

De gemeente S. werpt in haar conclusies terecht op dat van al deze beweringen geen enkel concreet gegeven wordt voorgebracht.

Zo moet het toch mogelijk zijn om aan te tonen dat het gevaar op stormschade is toegenomen of dat dier- en plantensoorten in het resterende stuk bos sterk zijn afgenomen. Dergelijke stukken kan de heer O., vijftien jaar nadat de verkaveling werd gerealiseerd, nog steeds niet bijbrengen.

Ook van de beweringen omtrent de spanningen binnen het gezin en omtrent de bedreigingen door de nieuwe buren, ligt geen enkel gegeven voor.

Het enige stuk dat de heer O. met betrekking tot zijn schade bijbrengt, is een attest waarin een geneesheer opmerkt dat hij lijdt aan “gestressgerelateerde gastrointestinale klachten”. De oorzaak van die klachten wordt evenwel niet aangeduid.

Wat de heer O. wel aantoont, is dat hij thans in een andere situatie verkeert dan wat het geval zou zijn geweest zonder de fout van het Vlaamse Gewest : thans zijn er vier woningen gebouw waar vroeger bos was, terwijl zonder de fout het bos nog intact zou gebleven zijn.

De heer O. kan gevolgd worden in zoverre hij stelt dat dit enige hinder met zich meebrengt, in die zin dat er wat meer verkeer zal zijn en dat de rust die er vroeger was enigszins verstoord is. Op de voorgelegde foto’s is te zien dat de rand van het bos is gerooid om plaats te maken voor de bebouwing op de vier percelen en dat het perceel van de heer O. dichtbij de tuinen van de nieuwe woningen is gelegen, waar het vroeger helemaal door bos was omgeven.

De heer O. ervaart deze nieuwe situatie als zeer nadelig en is klaarblijkelijk gegriefd door het verdwijnen van een deel van het bos rondom zijn woning: dat blijkt voldoende uit de jarenlange juridische strijd die hij – met succes – voor de Raad van State heeft gevoerd. Het is weliswaar zo dat de enige schade die in deze wordt bewezen uit een subjectief aanvoelen door de heer O. voortkomt en dat dergelijke schade onmogelijk objectief te meten is. Evenwel is het bestaan van die schade bewezen en moet ze derhalve worden vergoed.

Op dit punt moet de schade dan ook in billijkheid worden begroot.

De rechtbank acht een vergoeding van 1.500 euro gepast om het nadeel te vergoeden.”

Referentie : Rb. Brussel, 27 oktober 2011, ng. (PUB503046).

Kan een inschrijver die de gunning van een overheidsopdracht betwist ook het bestek aanvechten?

2011-11-10T09:38:00.000+01:00

Een inschrijver dient, zonder enige voorbehoud over de wettigheid van het bestek, een offerte in voor een overheidsopdracht. De aanbestedende overheid beslist de opdracht aan een ander te gunnen en de inschrijver stelt hiertegen beroep in. Kan de inschrijver in deze procedure ook onwettigheden van het bestek inroepen?

In een recent arrest over een vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijk, oordeelt de Raad van State van niet.

Zie hierover het bericht op onze blog Overheidscontracten.info.

Procedures voor de Raad van State zijn niet noodzakelijk zodanig complex dat een hogere rechtsplegingsvergoeding moet toegekend worden (bis)

2011-11-09T18:52:00.003+01:00

Reeds eerder hebben we bericht over een uitspraak van de rechtbank van eerste aanleg te Mechelen van 1 maart 2011 waarin wordt aangegeven dat er “geen enkele aanleiding is" om af te wijken van de door het Grondwettelijk Hof gestelde regel dat verzoekende partij, die in het gelijk werd gesteld voor de Raad van State, recht heeft op de basisrechtsplegingsvergoeding van 1.320 euro (en deze vergoeding dus kan vorderen voor de schadevergoedingsrechter).

Na te hebben vastgesteld dat eiser geen bewijsstukken aanbrengt m.b.t. de werkelijke kostprijs van de verschillende procedures voor de Raad van State die door hem werden gewonnen, beslist de rechtbank van eerste aanleg te Brussel in een vonnis van 27 oktober 2011:

“De heer O. is voor de Raad van State in het gelijk gesteld, in zoverre de aangevochten gunningsbeslissingen werden vernietigd.

De eis van de heer O. tot betaling van een bijdrage in de kosten van de bijstand van een advocaat in de procedure voor de Raad van State is dan ook gegrond.

De rechtbank acht het billijk om het ereloon voor die procedure voor de Raad van State te begroten op het bedrag van de rechtsplegingsvergoeding dat is vastgesteld voor de rechtscolleges van de rechterlijke orde (zie T. Maes, “de rechtsplegingsvergoeding in procedures voor de Raad van State : goed begonnen is nog steeds slechts half gewonnen”, R.W. 2009-10, 1773, e.v.).

De procedure voor de Raad van State is niet in geld waardeerbaar. Voor dergelijke vorderingen was het basisbedrag van de rechtsplegingsvergoeding vastgesteld op het toen nog niet geïndexeerde bedrag van 1.200 euro.
Derhalve wordt dit basisbedrag van 1.200 euro per procedure toegekend, wat het totaal brengt op 7.200 euro.”

Uit dit vonnis zijn er 3 leringen te maken. Ten eerste heeft de winnende verzoekende partij in beginsel recht op de basisrechtsplegingsvergoeding. Ten tweede is een procedure voor de Raad van State niet automatisch een complexe procedure die maakt dat een hogere vergoeding dan de basisrechtsplegingsvergoeding moet worden toegekend. Hiervan moet het bewijs geleverd worden. Ten derde is de vergoeding voor advocatenkosten waarop de verzoeker gerechtigd is deze van de rechtsplegingsvergoeding ten tijde van de uitspraak van de Raad van state, niet deze ten tijde van de uitspraak van der schadevergoedingsrechter.

Referentie : Rb. Brussel, 27 oktober 2011, ng. (PUB503046).

Omzendbrief BB 2011/4 legt grenzen aan de beslissingen die in 2012 door gemeenten, districten en provincies genomen kunnen worden

2011-11-05T08:35:00.004+01:00

In het Belgisch Staatsblad van 3 november 2011 werd de omzendbrief BB 2011/4 "beslissingen tijdens het jaar van de gemeenteraads-, stadsdistrictsraads- en provincieraadsverkiezingen en gebruik van informatiemiddelen" gepubliceerd.

Deze omzendbrief is zo kort en krachtig dat we hem integraal publiceren:

"Aan de provinciegouverneurs
Ter kennisgeving aan :
- de colleges van burgemeester en schepenen;
- de voorzitters van de raden voor maatschappelijk welzijn;
- de leden van de deputaties van de provincieraden.

Op 14 oktober 2012 hebben de verkiezingen plaats voor de vernieuwing van de gemeenteraden, de stadsdistrictsraden en de provincieraden.
De gemeenteraden en provincieraden, zowel als de uitvoerende organen, behouden vanzelfsprekend hun volle bevoegdheid tot aan hun vernieuwing na de verkiezingen, maar het is een algemene regel van behoorlijk bestuur dat zij in het jaar van de verkiezingen de nodige voorzichtigheid in acht nemen.

Ik verzoek de provinciale, gemeentelijke en OCMW-overheden om in het jaar van de verkiezingen en tot aan de installatie van de nieuwe raden met de nodige omzichtigheid op te treden en in extremis geen beslissingen te nemen die het beleid van de nieuwe raden of de toekomstige ontwikkeling van de financiën nodeloos zouden verstoren.

Daarnaast verzoek ik de lokale en provinciale overheden met aandrang om inzake het gebruik van de gemeentelijke en provinciale informatiebladen of andere publicaties uitgaande van het bestuur, de nodige kiesheid aan de dag te leggen. Daartoe behoort ook de elektronisch beschikbaar gestelde informatie.

Deze informatiekanalen hebben tot doel de bevolking op een neutrale en objectieve wijze te informeren over de organisatie en de werking van de diensten en over de gemeentelijke of provinciale activiteiten. Het zijn officiële publicaties van de overheid en niet van een zittende meerderheid. Het gemeentelijk of provinciaal infoblad - of enige andere publicatie verspreid met financiële of andere middelen van de gemeente of provincie - mag dan ook niet politiek gekleurd zijn.

Een verstandig bestuur legt zichzelf ter zake uit eigen beweging strenge regels op. Een deontologisch correcte houding is bepalend voor het imago van het bestuur, zijn mandatarissen en voor de overheid in het algemeen.
In ieder geval is het niet mogelijk dat de leden van het college of de deputatie in het jaar van de verkiezingen, en zelfs daar buiten, gebruik makend van de informatiekanalen op een systematische wijze hun verwezenlijkingen van de afgelopen bestuursperiode op een rijtje plaatsen. Dat lijkt mij geen onafhankelijke redactionele bijdrage. Bij officiële overheidsinformatie moet elke schijn van partijdigheid worden geweerd.

Ik verzoek de gouverneurs de datum van publicatie van deze omzendbrief in het Belgisch Staatsblad te vermelden in het bestuursmemoriaal.

Volledigheidshalve stuur ik aan alle gemeente- OCMW- en provinciebesturen een afschrift van deze omzendbrief".

De zgn. "beslissingen in extremis", waarbij het oude gemeentebestuur verstrekkende (nieuwe) beslissingen neemt die het nieuwe gemeentebestuur (na de verkiezingen) voor voldongen feiten stelt, zoals belangrijke benoemingen, zijn juridisch kwetsbaar en kunnen door de Raad van State worden vernietigd. Meer in het algemeen mag verwacht worden dat het bestuurlijk toezicht zal toekijken op het respect van deze omzendbrief.

Legislatieve validatie van stedenbouwkundige vergunningen en van milieuvergunningen strijdig met Verdrag van Aarhus en EU-recht

2011-10-23T07:14:00.001+02:00

Lees het bericht op onze blog Grondwettelijk recht over het arrest van het Hof van Justitie van 18 oktober 2011 aangaande het Waals decreet van 17 juli 2008 betreffende enkele vergunningen waarvoor er dringende redenen van algemeen belang bestaan.

Vereenvoudiging van Vlaamse onteigeningsmachtigingen in de maak!

2011-10-17T06:55:00.000+02:00

Zo blijkt uit volgende beslissing van de Vlaamse Regering van vrijdag ll.

"Op voorstel van viceminister-president Geert Bourgeois en minister Philippe Muyters

In het kader van de visienota 'Versnellen van Investeringsprojecten' wil de Vlaamse Regering het systeem voor het afleveren van onteigeningsmachtigingen vereenvoudigen. Zo zullen alle onteigeningsmachtigingen voor de lokale besturen in de toekomst verleend worden door de minister van Binnenlands Bestuur en wordt de verplichte instemming van de functioneel bevoegde minister(s), voorafgaand aan het verlenen van de machtiging, afgeschaft. De Vlaamse Regering wijzigt, na advies van de Raad van State, hiervoor definitief twee besluiten. Het bevoegdheidsbesluit van de Vlaamse Regering wordt ook in die zin aangepast".

Publius nodigt lokale besturen uit op openingsreceptie van haar kantoor te Antwerpen (27 oktober 2011)

2011-10-15T09:58:00.002+02:00

PUBLIUS opende dit jaar haar derde vestiging in Antwerpen. Deze nieuwe mijlpaal in het 4-jarig bestaan van Publius mag niet onbesproken blijven.

Daarom houdt Publius op 27 oktober 2011 een openingsreceptie in een pittoreske theaterzaal in de Cogels Osylei 73 (vanaf 19.30), enkele huizen verwijderd van het geklasseerde pand waar Publius in april haar intrek nam. De gasten zullen warm onthaald worden door de Publius-medewerkers en krijgen een hapje en een drankje aangeboden. In het sfeervolle kader en onder begeleiding van een pianorecital kan er volop van gedachten worden gewisseld, bijgepraat en kennis gemaakt worden.

Publius kijkt alvast uit naar uw komst. Geen uitnodiging ontvangen en toch zin om verder met ons kennis te maken? Neem contact op met ons secretariaat via info@publius.be of 03 270 33 50

Wat brengt de zesde staatshervorming voor de lokale besturen?

2011-10-11T14:51:00.000+02:00

Zonet werd de tekst voorgesteld van de zogenaamde nota Di Rupo met betrekking tot de staatshervorming. Het document heet voluit "Een efficiëntere federale staat en een grotere autonomie voor de deelstaten. Institutioneel akkoord voor de zesde staatshervorming."

Op onze blog Grondwettelijkrecht.info lichten we enkele aspecten van de nota toe. Opvallend zijn bijvoorbeeld dat de Raad van State bevoegd zal worden gemaakt om zich ook over de privaatrechtelijke gevolgen van een vernietigingsarrest (lees: schadevergoeding) uit te spreken en dat de gewesten bevoegd worden voor de procedures inzake onteigeningen.

Op de blog Handelsvestigingen.info lichten we de regionalisering van het handelsvestigingenbeleid (en dus ook de zogenaamde IKEA-wet van 13 augustus 2004) toe.

Publius en M&D Seminars slaan de handen in elkaar: Studienamiddag “Gemeentelijke Aansprakelijkheid: wat is nieuw?” op 20 oktober 2011 te Sint-Niklaas

2011-10-10T14:05:00.000+02:00

Volgende topics worden door onze medewerkers behandeld:

- Algemene principes van gemeentelijke aansprakelijkheid
Steve Ronse
- Gemeenrechtelijke aansprakelijkheid en water
Kaat De Cock
- Gemeentelijke aansprakelijkheid en overheidsopdrachten
Sofie Logie
- Aansprakelijkheid van en voor gemeentepersoneel en gemeentemandatarissen
Jonas Riemslagh
- 10 schadebeperkende regels voor gemeenten
Dirk Van Heuven

Prijs
190 euro incl. het boek ‘Gemeentelijke aansprakelijkheid: wat is nieuw? – editie 2011’, documentatie, broodjeslunch en koffie/frisdranken.

Inschrijven kan via de website van M&D Seminars.

Nieuw Vlaams decreet voor lokale verkiezingen

2011-10-10T13:47:00.001+02:00

Met het decreet van 8 juli 2011 beschikt het Vlaamse gewest over een eigen kiesdecreet voor de verkiezingen van de gemeenteraden, de provincieraden en (enkel in Antwerpen) de districtsraden.

Vlaanderen is sinds 1 januari 2002 bevoegd voor de organisatie van de lokale verkiezingen. Naar aanleiding van de verkiezingen van 2006 voerde de Vlaamse decreetgever al enkele wijzigingen door aan de kieswetgeving. Nu worden (bijna) alle bepalingen in één enkel decreet gebundeld.

De procedure voor, tijdens en na de verkiezingsdag wordt in het nieuwe decreet gestroomlijnd. De provincieraden worden verkleind; vanaf 2012 zullen er 60 provincieraadsleden minder zijn. De kiesdistricten waaruit de provincieraden worden samengesteld worden hertekend en vergroot. Dit laatste moest gebeuren nadat het Grondwettelijk Hof in 2007 oordeelde dat het principe van de evenredige vertegenwoordiging werd geschonden omdat bepaalde districten zo klein waren dat er slechts enkele zetels te verdelen waren. Dit benadeelt kleinere partijen.

Wat vooral opvalt is wat de decreetgever niet heeft willen veranderen. Er blijven verschillende systemen voor de zetelverdeling gelden: het systeem Imperiali voor de gemeenteraden en het systeem D’Hondt voor de provincie- en districtsraden. De lijststem blijft een invloed hebben bij het bepalen van de effectieve verkozenen en de volorde van de plaatsvervangers. De opkomstplicht blijft behouden. Er wordt geen rechtstreekse verkiezingen van de burgemeester ingevoerd; amendementen om deze alsnog in te voeren werden weggestemd. Het decreet voert evenmin maatregelen door uit het witboek Interne Staatshervorming van de Vlaamse regering, zoals de versterking van de gemeenteraad of de nauwere samenwerking tussen de gemeente en het OCMW.

Zie over het nieuwe kiesdecreet ook: J. RIEMSLAGH, "Nieuws Vlaams decreet voor lokale verkiezingen", Juristenkrant afl. 233, 4-5.

Gemeente creëert geen "zeer gevaarlijke verkeerssituatie" door het ontbreken van bijzondere signalisatieborden

2011-09-22T16:21:00.000+02:00

Een gemeente werd gedagvaard in tussenkomst voor de politierechtbank te Kortrijk. Het heette dat er op een onoverzichtelijk kruispunt een verwarrende en zeer gevaarlijke situatie werd gecreëerd door het ontbreken van signalisatie (geen enkel verkeersbord dat de voorrang regelde, hetzij verkeersbord B15, hetzij verkeersbord B17) daar waar op de andere hoeken van het kruispunt wel een verkeersbord B17 was aangebracht. Daardoor was de weg die toegang gaf tot de lokale begraafplaats naar verluidt onzichtbaar en werd een ongeval veroorzaakt waardoor de gemeente dan verantwoordelijk zou zijn.

De Kortrijkse politierechter herinnert eraan dat artikel 135 § 2 van de Nieuwe Gemeentewet aan de gemeente de verplichting oplegt om voldoende veilige wegen voor het verkeer open te stellen en om te verhelpen aan ieder abnormaal gevaar. Deze verplichting is evenwel geen resultaatsverbintenis; de rechter moet bij de beoordeling van het bestaan van een fout van de gemeente rekening houden met het feit dat de gemeentelijke overheid de bedoelde gevaarsituatie al dan niet kon kennen, dan wel moest kennen. Een en ander moet dan resulteren in een abnormaal gevaar dat van die aard is dat de weggebruiker in hun normale verwachtingen worden verschalkt.

De politierechter gaat zeer uitvoerig in op de concrete situatie van de zaak en herinnert eraan dat (a) de loutere omstandigheid dat er geen verkeerstekens waren aangebracht, noch binnen de bebouwde kom, noch buiten de bebouwde kom, geenszins enig een abnormaal gevaar vormt dat van aard is om het rechtmatig vertrouwen van de weggebruiker die op een normale wijze gebruik maken van bedoelde rijbaan, te verschalken en (b) bij afwezigheid van verkeerstekens het Wegverkeersreglement van toepassing blijft en er door de weggebruiker zodoende rekening dient gehouden te worden met voorrang van rechts.

De vordering tegen de gemeente wordt afgewezen.

Referentie: Pol.Kortrijk, 16 februari 2011, 09A9110, ng. (PUB502394)

Raad van State niet bevoegd bij ontslag van contractueel personeelslid

2011-09-20T22:22:00.000+02:00

De Raad van State is in principe niet bevoegd voor contractuele betwistingen. En uitzondering op deze regel is de figuur van de afsplitsbare rechtshandeling, de acte détachable, waarbij de beslissing om een contract te sluiten een administratieve handeling is die apart van het tot stand gekomen contract kan worden aangevochten.

In arrest nr. 214.639 van 14 juli 2011 bevestigt de Raad van State dat een vordering tegen de beslissing van het college van burgemeester en schepenen om een contractueel personeelslid met onmiddellijke ingang te ontslaan niet ontvankelijk is. Enkel de arbeidsrechtbank is bevoegd om te oordelen over de beslissing om tot ontslag over te gaan, ook al werd deze door de verzoekende partij omschreven als een "zware tuchtstraf".

De Raad overwoog:

"Met haar beroep brengt verzoekster een betwisting aan over de beëindiging van haar arbeidsovereenkomst, waarvan de kennisneming volgens artikel 578, 1°, van het Gerechtelijk Wetboek aan de arbeidsrechtbank toekomt. Volgens verzoekster is niettemin de Raad van State bevoegd omdat het verzoek gericht is “tegen een eenzijdige administratieve beslissing, zijnde het toekennen van een zware tuchtstraf door het schepencollege en niet tegen de verbreking van haar contract die er het gevolg van kon zijn”. Die zware administratieve sanctie moest, aldus verzoekster, met naleving van de toepasselijke administratieve regels worden genomen.

De bestreden beslissing is niet -zoals het besluit waarmee een administratieve overheid beslist een arbeidsovereenkomst te sluiten, welk besluit aan de overeenkomst voorafgaat- een zogeheten afscheidbare akte, die ideëel van het contract kan worden afgesplitst. Integendeel heeft het beroep betrekking op het besluit om een contract te beëindigen en op de onwettigheid die daarbij beweerdelijk is begaan. Dat besluit en die onwettigheid betreffen de uitvoering zelf van het contract en zijn er niet van af te scheiden.

De Raad van State is zonder rechtsmacht."

Een rechtspersoon kan zich niet ontvankelijk beroepen op een schending van zijn privacy

2011-09-19T09:47:00.002+02:00

Zo oordeelde alvast de Raad voor Vergunningsbetwistingen in het arrest
nr. A/2011/0126 van 13 september 2011. Hierbij werd het belang ontzegd aan de verzoekende partij-rechtspersoon:

"De Raad is in de eerste plaats van oordeel dat de privacy van de eerste verzoekende partij onmogelijk geschonden kan worden, aangezien zij een privaatrechtelijke persoon is".

Stedenbouwkundige vergunning verlenen nog voor de verkavelingsvergunning is verleend is onwettig

2011-09-16T16:25:00.006+02:00

Lees hier het bericht op onze website VCRO.

Houdt een nieuwe bouwaanvraag een verzaking in van de voor de Raad voor Vergunningsbewtistingen aangevochten stedenbouwkundige vergunning met hetzelfde of een vergelijkbaar voorwerp?

2011-09-14T17:23:00.001+02:00

Lees hier het bericht op onze website VCRO.

Toezichthoudende overheid mag toetsen aan contracten

2011-09-08T16:31:00.000+02:00

Artikel 249 Gemeentedecreet bepaalt dat de toezichthoudende overheid de beslissingen van het bestuur "toetst aan het recht en aan het algemeen belang, namelijk elk belang dat ruimer is dan het gemeentelijk belang".

In arrest nr. 214.025 van 21 juni 2011 bevestigt de Raad van State dat de toezichthoudende overheid ook rekening mag houden met het de contracten van de gemeente. De minister had geoordeeld dat een beslissing van de gemeente een schending uitmaakte van artikel 1134 Burgerlijk Wetboek en van de bepalingen van een contract waarin de gemeente partij was. De Raad van State stelt dat dit een rechtsgeldig motief was om de beslissing van de gemeente te vernietigen.

Inhoudelijk handelde de beslissing over de doorverkoop van gronden die waren verkregen op basis van de Wet op de Economische Expansie. De minister stelde dat de gemeente geen vergoeding kon eisen voor de eventuele meerwaarde die de verkoper realiseerde. Deze zienswijze werd recent ook door het Hof van Cassatie bevestigd.

Antwerpse gemeenten gematigd positief tegenover de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening

2011-09-01T10:06:00.004+02:00

Om de nieuwe Antwerpse vestiging in de schijnwerpers te zetten heeft het advocatenkantoor Publius samen met de provincie Antwerpen een enquête georganiseerd over de daadkracht van de nieuwe reglementering inzake stedenbouw en ruimtelijke ordening, de Vlaamse Codex Ruimtelijk Ordening.

Alle gemeenten uit de provincie Antwerpen werden naar hun mening gevraagd. 33 van de 70 Antwerpse gemeenten hebben gereageerd, waardoor de resultaten relevant zijn.

De resultaten van de rondvraag worden niet toevallig vandaag gepresenteerd. Op 1 september 2011 is de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening 2 jaar in werking is getreden.

Benieuwd naar de resultaten? Klik hier.

Welke spelregels gelden voor een herbeslissing na een vernietiging of schorsing van een stedenbouwkundige vergunning?

2011-08-29T21:36:00.000+02:00

Lees hier het bericht op onze blog VCRO.

Geen absolute verplichting tot openbare verkoop van onroerende goederen van lokale besturen?

2011-08-29T09:17:00.002+02:00

In de omzendbrief BB 2010/02 van 12 februari 2010 "Vervreemding van onroerende goederen door de provincies, gemeenten, OCMW’s en besturen van erkende erediensten" wordt als algemeen beginsel gesteld dat bij elke onroerende vervreemding de openbare verkoop de algemene regel is en de onderhandse verkoop de uitzondering. De hele bevolking moet immers de gelegenheid krijgen om een bod te doen. Daarnaast zou een openbare verkoop ook de beste garantie zijn voor het verkrijgen van een goede prijs.

In een schorsingsarrest nr. 66.428 van 28 mei 1997 bevestigde de Raad van State dat de openbare verkoop van onroerende goederen door een gemeente regel was en dat een onderhandse verkoop slechts mogelijk was om redenen die "in feite juist en in rechte aannemelijk" zijn.

In een arrest nr. 212.929 van 5 mei 2011 verwerpt de Raad het middel dat erop neerkwam dat ten onrechte de weg van onderhandse verkoop door een kerkfabriek was gevolgd:

“Uit de beslissing van 16 januari 2004 van de kerkraad kan worden opgemaakt dat deze de definitieve keuze voor een openbare verkoop, dan wel een onderhandse, wou laten afhangen van het antwoord op de vraag of de bekende kandidaat-kopers al dan niet “een behoorlijk bod” wilden uitbrengen.

Ook door eerste verzoekster, mede optredend namens tweede verzoekster, is een bod uitgebracht. Net als aan nog drie andere bieders, werd vervolgens aan eerste verzoekster met een brief van 20 maart 2004 van notaris Nobels gevraagd “om [hem] binnen de drie weken na heden te laten weten of u nog bereid bent het door u uitgebrachte bod te verhogen, en in voorkomend geval, met welk bedrag.”

Waar intussen een landmeter-expert de venale waarde van het perceel op € 2.685.375 raamde en dit bedrag reeds door de hoogste bieder in de eerste ronde met bijna 10 procent werd overtroffen, beslist de kerkraad op 7 april 2004 de verkoop toe te wijzen, dadelijk na sluiting van de tweede biedingsronde, aan wie dan zal blijken het hoogste bod te hebben gedaan.

Uit wat voorafgaat volgt dat verwerende partij niet de grenzen van de redelijkheid te buiten is gegaan door, bij de uitoefening van haar discretionaire bevoegdheid inzake de wijze waarop zij haar onroerende goederen vervreemdt, in de concrete omstandigheden van deze zaak voor een onderhandse verkoop te hebben gekozen.

De verwijzing in de beslissing van 7 april 2004 van de kerkraad naar de hogere kosten voor de kopers in geval van een openbare verkoping en de vrees voor collusie ten nadele van de kerkfabriek ten spijt, is de keuze om het bij een onderhandse verkoop te houden kennelijk in wezen ingegeven doordat de biedingen onvoorzien “behoorlijk” waren: “Gezien de kerkfabriek door deze verkoping haar inkomen op een onverwachte en toch verantwoorde wijze kan verhogen, waardoor de gemeentelijke toelage aanzienlijk zal dalen”. Immers verkreeg verwerende partij voor de grond € 116 per m², terwijl haar nog geen tien jaar tevoren “slechts 450 BEF (€ 11,15) per m² geboden werd” (adm.doss., stuk 17).

Heeft weliswaar verwerende partij, door op die manier de grond onderhands te verkopen, het beroep op de mededinging beperkt tot de bij haar bekende geïnteresseerden, dit heeft als zodanig de verzoeksters geen nadeel toegebracht aangezien zij tot die bekende geïnteresseerden behoorden.

Aldus hebben zij net als de begunstigden van de bestreden beslissing een eerste bod kunnen uitbrengen en vervolgens de gelegenheid gekregen om dat bod, in een tweede ronde, te verhogen. Dat zij bij een openbare verkoop ook nog de mogelijkheid zouden hebben gehad om met kennis van het hoger bod van andere kandidaat-kopers een nog hoger bod uit te brengen, toont op zichzelf niet aan dat zij ongelijk zijn behandeld. Voor de andere gegadigden was er evenmin de mogelijkheid een derde bod te doen.”

Het is niet duidelijk of dit arrest een versoepeling inhoudt van de zienswijze van de Raad van State inzake de wijze waarop het onroerend patrimonium van lokale besturen wordt verkocht, dan wel enkel een belangenexceptie inhoudt die erop neerkomt dat diegene die heeft deelgenomen aan een onderhandse procedure niet dienstig kan verwijten dat de openbare procedure niet werd gevolgd.

Inzake schijnhuwelijken volstaat een motiveringsgebrek niet opdat de rechter het huwelijk toestaat

2011-08-26T14:13:00.001+02:00

De voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg te Kortrijk werd in een beschikking van 15 juni 2011 geconfronteerd met een verhaal tegen de weigeringsbeslissing van de ambtenaar van de burgerlijke stand om een huwelijk te sluiten.

Ondermeer werd een motiveringsgebrek ingeroepen.

Niettegenstaande het motiveringsgebrek door de voorzitter bewezen werd geacht, werd de vordering toch als ongegrond afgewezen:

“De beslissing van de ambtenaar van de burgerlijke stand om de huwelijksvoltrekking te weigeren, moet met redenen omkleed zijn. Hij moet aan de betrokken partijen aldus duidelijk de motieven van zijn weigering alsook de elementen waarop die weigering gesteund is, meedelen. De weigeringsbeslissing van de ambtenaar van de burgerlijke stand (..) verwijst louter naar het advies van de Procureur des Konings en het politioneel onderzoek om te besluiten dat er redenen zijn om te twijfelen aan de echtheid van het huwelijk, zonder de concrete elementen aan te brengen waarop deze twijfel gebaseerd is. Deze weigeringsbeslissing is derhalve niet met redenen omkleed zoals voorgeschreven door artikel 167 B.W.

De vaststelling dat de weigeringsbeslissing behept is met een motiveringsgebrek, verplicht de rechtbank evenwel niet om het huwelijk zomaar toe te staan. De rechter moet uitspraak doen over het recht van eisers om een huwelijk aan te gaan en te laten voltrekken door de ambtenaar van de burgerlijke stand en dient daartoe te oordelen aan de hand van alle hem voorgelegde feitelijke gegevens of het voorgenomen huwelijk geen schijnhuwelijk is. Zo vastgesteld wordt dat dit voorgenomen huwelijk kennelijk niet gericht is op het tot stand brengen van een duurzame levensgemeenschap, maar enkel op het bekomen van een verblijfsrechtelijk voordeel dat verbonden is aan de staat van gehuwde, is dit voorgenomen huwelijk in strijd met de beginselen van de openbare orde en kan dit uiteraard niet toegestaan worden.

De rechter dient zijn controle niet te beperken tot de wettigheid van de beslissing van de ambtenaar maar oefent zijn rechtsmacht daarover volledig uit en dient dus, in voorkomend geval, te oordelen aan de hand van alle hem voorgelegde feitelijke gegevens of het voorgenomen huwelijk geen schijnhuwelijk is. De rechtbank kan bij de beoordeling van deze zaak kennis nemen en rekening houden met de volledige inhoud van het politioneel onderzoek en alle door partijen ingebrachte middelen en voorgelegde stukken. Zijn beoordelingsbevoegdheid is niet beperkt tot een marginale toetsing, maar hij kan daarentegen ten volle oordelen of partijen hun subjectief recht op huwen in casu kunnen laten gelden.”

Ref: PUB502676

Ook onteigeningen moeten gemotiveerd worden

2011-08-19T11:27:00.001+02:00

In een arrest nr. 214.505 van 7 juli 2011 herinnert de Raad van State eraan dat ook een onteigeningsmachtiging gemotiveerd moet worden:

“Noch de bestreden beslissing, noch het gemeenteraadsbesluit van 15 september 2008, waarvan de verzoekende partijen wel kennis hadden, bevatten een voldoende expliciete en duidelijke motivering waarom werd gekozen voor een tracé over de percelen van de verzoekende partijen. Bijgevolg is de formele motiveringsplicht op dit punt geschonden. De niet-betekende stukken bevatten de motieven van de bestreden beslissing. De bedoeling van de formele motiveringsplicht bestaat er juist in dat de betrokkene op de hoogte zou zijn van de motieven van de beslissing. Voorts houdt de motiveringsplicht in dat een antwoord wordt gegeven op de ingediende bezwaren. Als een essentieel bezwaar is dat een ander tracé had moeten worden gekozen, dan moet uit de motivering van de bestreden beslissing of de daarbij gevoegde documenten op één of andere manier blijken waarom het door verzoekers voorgestelde tracé niet wordt gevolgd, zeker indien van dat tracé sprake was in eerdere documenten.

In de huidige stand van de wetgeving kan de Raad van State niets anders dan een beslissing vernietigen of een beroep verwerpen. Als de Raad van State een onwettigheid vaststelt, ook al is deze formeel van aard, heeft hij in beginsel, zoals ten deze, geen juridische basis om het beroep toch te verwerpen. Overigens had de verwerende partij de gelegenheid om in de loop van de procedure, zeker na lezing van het auditoraatsverslag, over te gaan tot herstel van de door haar begane formele onwettigheid, die overigens bestaat in het niet-naleven van een verplichting die in de bestreden beslissing wordt in herinnering gebracht. Zij heeft echter nagelaten dit te doen.”

Referentie: PUB500546-1

Ook de tussenkomende partij bij de Raad voor Vergunningsbetwistingen moet binnenkort rolrecht betalen

2011-08-16T17:23:00.000+02:00

Lees hier het bericht op onze blog VCRO.

Geen functiewijziging meer mogelijk voor handelsvestigingen in industriegebied

2011-08-16T17:19:00.001+02:00

Lees hier het bericht op onze blog Handelsvestigingen.

Houdt de aanvraag van een nieuwe stedenbouwkundige aanvraag ten node het verval van de eerder bekomen vergunning in? (bis)

2011-08-12T17:16:00.000+02:00

In een opmerkelijk arrest nr. 211.933 van 11 maart 2011 weerlegt de Raad van State als volgt de exceptie van tussenkomende partij “dat de verzoekende partij door op 29 september 2009 een nieuwe vergunningsaanvraag in te dienen, verzaakt heeft aan de vergunningsaanvraag die tot het bestreden besluit heeft geleid en bijgevolg haar belang bij het voorliggende beroep verloren heeft”.

De Raad van State antwoordt kurkdroog:

“Er dient te worden vastgesteld dat het enkele feit dat de verzoekende partij, hangende het huidige geding bij de Raad van State soortgelijke of identieke vragen heeft ingediend, niet beschouwd kan worden als een verzaking aan de bouwaanvrager die in laatste instantie geleid heeft tot het bestreden besluit.
De exceptie wordt verworpen.”

Aldus bevestigt de Xe kamer van de Raad van State eerdere rechtspraak, o.m. het arrest nr. 191.153 van 9 maart 2009 (zie ons eerder blogbericht van 24 oktober 2010). Er is echter andersluidende rechtspraak van de VIIe kamer (nr. 197.711 van 12 november 2009)....

Kent één van onze lezers rechtspraak van de Raad voor Vergunningsbetwistingen in dit verband?

Voor weekendverblijven is een met grind aangelegde weg voldoende

2011-08-11T15:14:00.001+02:00

Lees hier het bericht op onze blog VCRO.

Een nieuw KB overheidsopdrachten ... Wat is er reeds? Wat moet er nog komen?

2011-08-10T19:26:00.001+02:00

Lees hier het bericht op onze blog overheidscontracten.

Nieuwe beroepstermijn bij de Raad voor Vergunningenbetwistingen

2011-08-09T20:06:00.000+02:00

Lees hier het bericht op onze blog VCRO.

Omzendbrief over het raadplegen van bevolkingsregisters

2011-08-08T13:35:00.001+02:00

In het Belgisch Staatsblad van 26 juli 2011 verscheen de ministeriële omzendbrief BB 2011/2 over de raadpleging van de bevolkingsregisters door de gemeenten en OCMW's. De lokale besturen raadplegen de bevolkingsregisters bijvoorbeeld om doelgerichte communicatie te voeren of om huwelijksjubilarissen aan te schrijven.

Artikel 5 van het koninklijk besluit van 16 juli 1992 betreffende het verkrijgen van informatie uit de bevolkingsregisters en uit het vreemdelingenregister bepaalt dat de diensten van gemeenten en OCMW's de bevolkingsregisters alleen kunnen raadplegen voor interne doeleinden. Het begrip "interne doeleinden" is echter niet gedefinieerd.

In omzendbrief BB 2011/2 worden in essentie volgende richtlijnen gegeven voor het raadplegen van de bevolkingsregisters:

de raadpleging moet passen in een "geregeld beleid" van het bestuur en mag niet het initiatief zijn van een of meer mandatarissen of personeelsleden
de consultatie moet passen in de uitvoering van een regelmatige beslissing, genomen door het politiek bevoegde orgaan, waaruit het doel van de raadpleging blijkt
de gegevens mogen alleen gebruikt worden voor de doelstelling die in dergelijke beslissing is aangegeven. Ter beschikking stellen aan derden die hierom verzoeken is verboden

Aansprakelijkheidsrisico gemeenten bij stedenbouwkundige vergunningen beperkt maar niet uitgesloten door beroepsmogelijkheid bij deputatie

2011-08-02T20:43:00.002+02:00

Nog niet zolang geleden moesten talrijke steden en gemeenten zich voor de schadevergoedingsrechter verweren tegen een aanspraak op grond van de artikelen 1382 en 1383 BW na een arrest van de Raad van State waarbij een beslissing aangaande een stedenbouwkundige vergunning (inwilliging of weigering) werd vernietigd.

Joke Goris wijst er terecht op dat het georganiseerd bestuurlijk beroep bij de deputatie, zoals ingevoerd door de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening, het oorzakelijk verband tussen de fout van de gemeente en de schade veelal doorbreekt. Door de devolutieve werking van het beroep komt de beslissing van de deputatie immers in de plaats van de beslissing van de gemeente, waardoor de deputatie bepaalde gebreken in die beslissing kan rechtzetten.

Het zou echter fout zijn om te denken dat de gemeente nooit meer aansprakelijk kan gesteld worden. Wanneer het gaat om tekortkomingen aan substantiële vormvereisten of andere fundamentele fouten, die niet rechtgezet kunnen worden in de loop van de beroepsprocedure, (bv. een fout bij het openbaar onderzoek, dan blijft de gemeente aansprakelijk.

De auteur pleit voor een systeem waarbij het dossier in een dergelijk geval de aanvraag terug wordt verwezen naar de gemeente die dan de kans krijgt haar fout te herstellen.

Ref. J. Goris, “Gemeentelijke aansprakelijkheid bij vergunningensbeslissingen inzake ruimtelijke ordening en de impact hierop van het georganiseerd bestuurlijk beroep”, T. Gem. 2011, p. 59-70

Strenge rechtspraak van de Raad voor Vergunningsbetwistingen inzake belang wordt bevestigd

2011-08-02T20:41:00.002+02:00

Lees het bericht op onze blog VCRO.

Hervormingsbevoegdheid Beroepscommissie voor Tuchtzaken bevestigd

2011-07-28T09:00:00.001+02:00

In arrest nr. 109/2011 van 16 juni 2011 oordeelde het Grondwettelijk Hof dat de hervormingsbevoegdheid van de Beroepscommissie voor Tuchtzaken niet ongrondwettig is.

Wanneer de gemeente een tuchtsanctie oplegt staat hiertegen beroep open bij de Beroepscommissie voor Tuchtzaken. Deze heeft een hervormingsbevoegdheid, wat betekent dat niet alleen de wettigheid van de tuchtbeslissing wordt beoordeeld, maar dat de Beroepscommissie het hele dossier opnieuw behandelt. Zij kan bijkomende onderzoekt autonoom de feiten, kan schendingen van procedureregels in 'eerste aanleg' rechtzetten en zelfs een zwaardere tuchtsanctie opleggen dan de oorspronkelijke tuchtoverheid. Deze hervormingsbevoegdheid gaat veel verder dan het bestuurlijk toezicht op de meeste andere beslissingen van de lokale besturen, zo ook beslissingen houdende de evaluatie van ambtenaren die eveneens tot een ontslag kunnen leiden.

Na een prejudiciële vraag van de Raad van State diende het Grondwettelijk Hof zich uit te spreken over de verenigbaarheid van de de hervormingsbevoegdheid van de Beroepscommissie voor Tuchtzaken met het principe van lokale autonomie en het gelijkheidsbeginsel. De prejudiciële vraag werd negatief beantwoord.

Toepassing van art. 159 Grondwet lopende een procedure voor de Raad van State geen vanzelfsprekendheid voor de milieustakingsrechter

2011-07-05T18:56:00.003+02:00

In een arrest van 28 juni 2011 verwierp het Antwerpse hof van beroep als volgt het beroep tegen een uitspraak van de Mechelse milieustakingsrechter:

“Het hof stelt vast dat de auditeur in zijn verslag van 28 juli 2009 (stuk 5 appellanten) inderdaad stelde dat zowel het eerste middel als het tweede middel, dat door appellanten werd ingeroepen gegrond was. Op 21 augustus 2009 hebben appellanten de gemeente W. in gebreke gesteld om de vergunning in te trekken en om de bouwheer te gelasten om de werken en/of de ingebruikname te staken.

Er bestaat geen discussie over het feit dat de gemeente hierop niet onmiddellijk heeft gereageerd. Op 31 augustus 2009, werd de stakingsvordering door appellanten aanhangig gemaakt voor de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg te Mechelen.

Het hof oordeelt dat de eerste rechter in deze terecht oordeelde dat hiermee niet aangetoond is dat de gemeente in gebreke is gebleven. Er was al een vordering tot nietigverklaring en schorsing van de vergunning hangende voor de Raad van State en van de gemeente kan in de gegeven omstandigheden (er was een milieuvergunning en een bouwvergunning, de garage werd daar reeds lang uitgebaat) niet verwacht worden dat ze vooraleer over de vordering bij de Raad van State uitspraak werd gedaan, een stakingsvordering of een andere maatregel nam ten aanzien van de houder van de vergunning.
Appellanten tonen niet aan dat er een dermate grote dreiging bestond voor een aantasting van het milieu dat het instellen va een stakingsvordering noodzakelijk was vooraleer de Raad van State zijn oordeel zou hebben geveld. Noch het verslag van de auditeur, noch de ingebrekestelling door appellanten verplichtten de gemeente om een stakingsvordering in te stellen, van zodra ze daartoe door een paar burgers van de gemeente werd aangesproken. Zij heeft hier bovendien niet de kans toe gehad, vermits appellanten reeds op 31 augustus 2009 tot dagvaarding zijn overgegaan en de stakingsvordering zelf hebben ingesteld.

Gelet op het voorgaande volgt het hof het standpunt van geïntimeerden dat de vordering terecht door de eerste rechter als onontvankelijk werd afgewezen, nu niet aangetoond is dat de gemeente in gebreke gebleven is. Appellanten komen dan ook niet in de plaats van de gemeente optreden.”

Ref. Antwerpen 28 juni 2011, ng (PUB 502056-2)

Geen regularisatie mogelijk na een definitief afbraakvonnis?

2011-07-05T13:20:00.001+02:00

Zo oordeelt alvast de Raad van State in een belangwekkend arrest nr. 212.037 van 15 maart 2011:

"Bij arrest van 7 juni 1972 van het Hof van Beroep te Antwerpen, waarvan niet wordt betwist dat het in kracht van gewijsde is gegaan, werd onmiskenbaar gewezen dat het bouwwerk, waarvan thans de regularisatie
wordt nagestreefd, binnen zes maanden moest worden afgebroken, vermits het
arrest het herstel van de plaats in de vorige staat binnen die termijn beval.

De veroordeling was gesteund op het feit dat het bouwwerk zonder de vereiste vergunning was opgetrokken.

De rechtsvoorgangers van de tussenkomende partijen hadden de rechtsplicht om binnen zes maanden na de uitspraak van het arrest van het Hof van Beroep, d.w.z. vóór 7 december 1972, zelf over te gaan tot de afbraak van het betrokken bouwwerk. Het verstrijken van deze uitvoeringstermijn laat deze rechtsplicht onverkort, zodat deze rechtsplicht ook thans nog onverminderd geldt.

Het gezag van gewijsde van dit arrest, het grondwettelijk principe van de scheiding der machten, en het fundamentele beginsel van onze rechtsorde dat de rechterlijke beslissingen alleen kunnen worden gewijzigd door
de aanwending van rechtsmiddelen (Grondwettelijk Hof, arrest nr. 5/2009,
15 januari 2009, arrest nr. 3/2011, 13 januari 2011), welke beginselen de
openbare orde raken, verzetten er zich tegen dat de uitvoerende macht een
vergunning verleent strekkende tot het behoud van een bouwwerk, waarvan een
definitieve rechterlijke beslissing de afbraak heeft bevolen.

Het gegeven dat nadien de ruimtelijke omstandigheden zijn gewijzigd, bijvoorbeeld ten gevolge van een gewijzigde planologische context, doet aan de voormelde vaststelling geenszins afbreuk en laat niet toe anders te
besluiten.

Er anders over oordelen zou bovendien noch min noch meer een aanmoediging inhouden voor de personen die door de rechter werden veroordeeld tot een herstelmaatregel, om het arrest naast zich neer te leggen, en te
speculeren op nieuwe planologische ontwikkelingen.

Ook het feit dat instanties een regularisatie in het vooruitzicht zouden hebben gesteld, kan geen afbreuk doen aan de hierboven vastgestelde
schending van de vermelde beginselen.

De tussenkomende partijen kunnen er zich ook niet met goed gevolg op beroepen dat een ambtshalve uitvoering van het arrest van het Hof van
Beroep in rechte niet meer mogelijk zou zijn, ten gevolge van het jarenlange
stilzitten van de overheid.

Dat de overheid gebeurlijk niet meer tot de ambtshalve uitvoering van de herstelmaatregel zou kunnen overgaan, heeft immers vooreerst geenszins tot gevolg dat de betrokken maatregel niet meer zou zijn opgelegd. Het
is alleen de ambtshalve uitvoering die er gebeurlijk onmogelijk door wordt.

Dergelijk gedrag van de uitvoerende macht kan bovendien geen rechtvaardiging zijn voor diezelfde uitvoerende macht, om nadien een vergunning af te leveren, in strijd met de genoemde fundamentele rechtsbeginselen. De uitvoerende macht kan zich niet beroepen op haar eigen handelswijze of niet handelen om een rechterlijke uitspraak te miskennen".

Benieuwd of de Raad voor Vergunningsbetwistingen er hetzelfde over denkt.

Antwerpenaars. Doe mee aan onze enquête "Twee Jaar Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening"

2011-07-01T09:03:00.001+02:00

Om de nieuwe Antwerpse vestiging in de schijnwerpers te zetten organiseert Publius samen met de provincie Antwerpen een enquête over de Vlaamse Codex Ruimtelijk Ordening. Er worden een tiental prangende vragen gesteld over de daadkracht van de nieuwe reglementering inzake stedenbouw en ruimtelijke ordening.

Alle Antwerpse gemeenten uit de provincie Antwerpen worden naar hun mening gevraagd. Via de websites van de provincie Antwerpen en Publius kan het grote publiek (uit de provincie Antwerpen) ook meewerken aan de enquête.

De resultaten van de rondvraag worden gepresenteerd op een persconferentie, op 1 september 2011, datum waarop de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening 2 jaar in werking is getreden. Een uitgebreide bespreking van de resultaten zal bovendien te lezen zijn op de websites van Publius en de provincie Antwerpen.

Klik hier.

Welke rechtbank is voor mijn gemeente bevoegd?

2011-06-29T11:08:00.000+02:00

Klik hier om na te gaan welke (gewone) rechtbank territoriaal bevoegd is om kennis te nemen van een vordering tegen uw gemeente.

Een roadshop is géén drankgelegenheid waar kansspelen mogen uitgebaat worden

2011-06-24T12:09:00.001+02:00

De Kansspelwet van 7 mei 1999 bepaalt dat maximaal twee kansspelen mogen worden geëxploiteerd in drankgelegenheden waar drank, ongeacht de aard ervan, wordt verkocht voor gebruik ter plaatse - mits men beschikt over een vergunning klasse C. Een typisch voorbeeld hiervan zijn bingo-automaten in een café.

In arrest nr. 213.886 van 16 juni 2011 sprak de Raad van State zich uit over de invulling van het begrip "drankgelegenheid".

De Kansspelcommissie had de vergunning klasse C ingetrokken van een "roadshop" toen zij vaststelde dat het niet om een echte drankgelegenheid ging. Het betrof een winkel naast een benzinestation (al kon er niet voor de tankbeurten betaald worden) waarin onder meer snacks, sigaretten en drank verkocht werd. Er stonden enkele tafeltjes, zodat het koopwaar ter plaats kon worden genuttigd. De uitbater van de roadshop vond de intrekking onterecht en stelde dat de roadshop onder het begrip "drankgelegenheid" van de Kansspelwet viel.

De Raad van State verwierp de vordering van de uitbater. De Raad wees in het arrest van 16 juni 2011 op het principiële verbod op kansspelen dat de wetgever heeft opgelegd en waarop de verschillende vergunningsstelsels een uitzondering zijn die strikt moet worden toegepast. Verwijzend naar de parlementaire bespreking stelt de Raad dat met drankgelegenheden café's worden bedoeld waarbij de hoofdactiviteit bestaat uit de consumptie van drank ter plaatse.

Dat de uitbater van de roadshop bij de aanvraag van de vergunning een attest van de burgemeester had gevoegd waarin sprake was van een drankgelegenheid én dat de Kansspelcommissie en vergunning had toegekend, maakte volgens de Raad van State geen inbreuk uit op het vertrouwensbeginsel.

Het arrest nr. 213.886 werd nog niet gepubliceerd, maar zal beschikbaar worden gesteld op de website van de Raad van State. Ref: PUB502171.

Geen ontslag van ambtswege voor wie 5 jaar lang passief op werk wacht

2011-06-22T21:37:00.008+02:00

Het ontslag van ambtswege is een rechtsfiguur die in vele rechtspositieregelingen (zeg maar: statuten) is opgenomen. In regel houdt deze in dat wie gedurende een bepaalde periode (10 dagen) ongewettigd afwezig is, geacht kan worden ontslag te hebben genomen. Het betreft geen tuchtmaatregel.

In arrest nr. 213.776 van 9 juni 2011 oordeelde de Raad van State dat voor de toepassing van het ontslag van ambtswege moet kunnen worden aangenomen dat het bestuur bij de toepassing van de maatregel redelijkerwijze mocht aannemen dat het vermoeden van vrijwillig vertrek van de betrokken ambtenaar niet weerlegd was.

Dat was volgens de Raad niet het geval in de voorliggende zaak, waarbij een ambtenaar van de stad Antwerpen in 2000 naar huis was gestuurd met de boodschap dat hij zou worden opgeroepen wanneer er opnieuw werk was. De ambtenaar bood zich niet aan en werd jarenlang door de stad betaald tot de zaak in 2005 aan het licht kwam.

De stad startte een tuchtprocedure, maar besliste uiteindelijk om de ambtenaar retro-actief vanaf 1 september 2000 als ontslagnemend te beschouwen. Deze beslissing werd door de Raad van State vernietigd op grond van volgende motivering, waarin ook de betrokken ambtenaar een veeg uit de pan krijgt:

"Verwerende partij heeft verzoeker met ingang van 1 september 2000 van ambtswege ontslagen met toepassing van artikel 65, 1, van het basisstatuut (artikel 77, 1, in een eerdere versie van dat statuut). Luidens die bepaling “kan aan de personeelsleden ontslag van ambtswege worden opgelegd, anders dan bij wijze van tuchtmaatregel, indien zij: 1 zonder geldige reden meer dan tien werkdagen afwezig blijven”.

Zoals de Raad van State verwerende partij reeds in zijn arrest nr. 69.753 van 25 november 1997 mocht doen opmerken, stoelt deze bepaling, die in tal van personeelsstatuten ingeschreven is, op de idee dat het betrokken personeelslid vrijwillig ontslag neemt, zodat het bestuur enkel tot bedoeld ontslag mag overgaan wanneer, gelet op de concrete omstandigheden van de zaak, het vermoeden dat de ambtenaar niet langer in dienst wenst te blijven niet geacht kan worden, weerlegd te zijn. Bijkomend werd gespecificeerd “dat -zoals de Raad van State reeds in meerdere arresten, onder meer in de arresten Peeters, nr. 59.096 van 17 april 1996, Briessinck, nr. 61.222 van 29 augustus 1996, en Huyghe, nr. 64.018 van 15 januari 1997, gesteld heeft- het daarbij van geen belang is of het door de betrokkene aangebrachte motief ter weerlegging van dat vermoeden de toets van de wettigheid kan doorstaan omdat dat motief als louter feitelijk gegeven in aanmerking moet genomen worden”.

De Raad van State heeft dat jegens verwerende partij herhaald in zijn arresten nrs. 143.078 van 14 april 2005 en 169.173 van 20 maart 2007.

Het volstaat voor de toepassing van het artikel 65, 1, van het basisstatuut derhalve niet dat verzoeker meer dan tien werkdagen zonder geldige reden afwezig zou zijn geweest. Tevens moet kunnen worden aangenomen dat het bestuur bij de toepassing van het artikel redelijkerwijze mocht aannemen dat het vermoeden van vrijwillig vertrek van de betrokken ambtenaar niet weerlegd was.

Te dezen meent verwerende partij dat zij dat effectief mocht aannemen gelet op het feit dat verzoeker na 1 september 2000 geen enkele poging heeft ondernomen om een nieuwe taak te verkrijgen, gelet op zijn verklaring van 9 december 2005 ten overstaan van de gerechtsdeurwaarder en gelet op zijn houding naar aanleiding van de andere initiatieven van verwerende partij in 2005.

Dit kan niet overtuigen.

Niet eerder dan in 2005 heeft verwerende partij zich vragen gesteld bij het feit dat verzoeker al sinds 1 september 2000 geen prestaties meer zou hebben verstrekt, noch voor het EAT, noch voor haarzelf. Het heeft haar ertoe gebracht, in de eerste plaats, om verzoeker op 9 december 2005 te laten bezoeken door een gerechtsdeurwaarder. Reeds uit de -hiervoor, sub 3, weergegeven- verklaring die verzoeker bij die gelegenheid aflegde, blijkt zonder enige ruimte voor twijfel dat hij niet vrijwillig uit dienst was getreden. Ook zijn houding en verklaringen in de periode nadien, en eveneens al hiervoor gerelateerd, wijzen ondubbelzinnig uit dat zijn jarenlange thuisblijven niets van doen heeft met de wil om uit dienst te treden.

Of de uitleg die verzoeker geeft ter verklaring waarom hij geen stappen zette met het oog op een nieuwe opdracht, al dan niet zijn passiviteit kan verantwoorden en -aldus de tweede bestreden collegebeslissing- “valabel” is, is irrelevant ter beantwoording van de vraag of verwerende partij rechtmatig toepassing heeft gemaakt van artikel 65 van het basisstatuut. Als reeds gezegd in onder meer het voormelde arrest nr. 69.753, is het van geen belang of die uitleg de toets van de wettigheid kan doorstaan. Hij mag louter als een feitelijk gegeven in aanmerking worden genomen.

Welnu, als zodanig doet hij er afdoende van blijken dat verzoekers passiviteit niet op te vatten is als een teken van zijn wil tot vertrek uit de dienst. Dat een en ander ongeloofwaardig, zelfs grotesk is en zou getuigen van kwade trouw, doet daar niet aan af. Hoe laakbaar ook verzoekers houding, alleszins kon verwerende partij bij het nemen van de collegebesluiten van 23 december 2005 en 20 januari 2006 niet rechtmatig van mening zijn dat verzoeker op 1 september 2000 uit dienst wou treden en vrijwillig ontslag nam.

De door haar ingeroepen statutaire bepaling bood voor de bestreden ontslagbeslissingen dan ook geen rechtsgrond."

Geen nieuwe verkavelingsvergunningen onder hoogspanningslijnen

2011-06-22T15:15:00.000+02:00

In een gemediatiseerd dossier heeft de deputatie van de provincie West-Vlaanderen op 16 juni 2011 in graad van beroep bevestigd dat geen verkavelingsvergunning kan toegestaan worden onder een hoogspanningslijn.

Dit gebeurde op basis van hiernavolgende argumentatie:

“Om een risico-analyse betreffende het wonen in de buurt van hoogspanningslijnen te begrijpen dient de 0,4 micro-tesla grensafstand nader toegelicht. In eerste aanleg werd in de beslissing vermeld dat volgens de resultaten erkend door het Internationaal Agentschap voor Onderzoek naar Kanker (IARC) bij blootstelling aan stralingen groter dan 0,4 micro-tesla het risico voor jongeren op o.a. kinderleukemie verdubbelt. Het is dan ook, zoals bepaald in art. 4.3.1. van de Codex RO, aangewezen dit gegeven op te nemen in een afweging en een zekere afstand van de hoogspanningslijn te respecteren. Onder meer aandachtspunten en criteria met betrekking tot gezondheid en veiligheid in het algemeen dienen aan bod te komen bij een beoordeling, zo stelt het decreet. Op basis van deze risicofactor kan een afstand bepaald worden die gerespecteerd moet worden tussen de hoogspanningslijn en de woning, om ervoor te zorgen dat de straling niet groter is dan 0,4 micro-tesla.

Aanvrager heeft gelijk dat in de huidige weigeringsbeslissing van het college verwezen wordt naar de richtlijnen van het ministerie van de Vlaamse Gemeenschap Afdeling Lucht, Hinder, Milieu en gezondheid, zonder exact te stipuleren om welke richtlijnen het precies gaat. Wel wordt verwezen naar het GRS Kortrijk R86, waar de bebouwingsafstand van 35m gerespecteerd moet worden in geval van hoogspanningslijnen. Vanzelfsprekend kan een structuurplan geen grond zijn om een vergunning te weigeren. Anderzijds kan de stad niet verweten worden dat in een eerste fase een voorstel besproken werd waarbij de hoogspanningslijn nog slechter gesitueerd was. Inzichten evolueren en een ontwerp dient bijgestuurd.

Het argument van aanvrager, dat stelt dat de buitenlandse studie die het verband legt (daarom niet het oorzakelijk verband) tussen een magnetisch veld en kinderleukemie geen bewijs vormt van welkdanig gezondheidsrisico dan ook, dient genuanceerd.

Het gaat op de eerste plaats niet om een bewijs, wel om een voorzorgsprincipe, het International Agency for Research on Cancer (IARC) heeft het over een klasse 2b-risico. Dit is niet bewezen, maar er zijn voldoende aanwijzingen om de situatie als mogelijk kankerverwekkend te omschrijven.
Overigens, in de studie van VITO (de Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek), bezorgd door aanvrager, met de voetnoot “vertrouwelijke informatie”, wordt op pag. 19/113 gesteld dat de auteurs aantoonden dat het relatief risico op leukemie bij kinderen tussen 0 en 15 jaar tweemaal groter is bij kinderen die blootgesteld worden aan een 50Hz magnetisch veld dan bij kinderen die hier niet aan blootgesteld worden. Aanvrager verwart blijkbaar het relatief risico enerzijds (verband) en bewijs (oorzakelijk verband) anderzijds.
Dat de resultaten van de VITO-studie betrekking hebben op alle magnetische velden, zoals aanvrager stelt, neemt niet weg dat de aanwezigheid van een hoogspanningslijn een uitzonderlijke omgeving creëert. Aanvrager tracht het probleem te minimaliseren door op pag. 11 van de studie te lezen dat het E-veld praktisch volledig wordt tegengehouden door de materialen van het gebouw. Het E-veld is het elektrisch veld. Daarnaast bestaat echter ook het magnetisch inductieveld (B-veld). In dezelfde alinea van de studie wordt gesteld dat in tegenstelling tot het magnetisch veld geen risico’s van residentiële blootstellingen aan het elektrisch veld worden toegeschreven. Opgemerkt kan worden dat naast bovenstaande velden nog andere soorten bestaan die een risico vormen, het is dus misleidend om te stellen dat er in een woning onder een hoogspanningslijn geen probleem is omdat het E-veld wordt tegengehouden.

In een advies van het ministerie afdeling Algemeen Milieu- en Natuurbeleid, dd. 17.09.04 wordt verwezen naar de berekeningen van het VITO (waaruit afstanden gerelateerd worden tot voltages, en dit overeenkomstig een blootstelling van 0,4 micro-tesla bij hoogspanningsleidingen. In het advies van het ministerie wordt het rapport omschreven als MIRA-T 2003 of MIRA/2003/05, wat via internet onmiddellijk toegang verschaft tot het volledige rapport. Op pag. 44/51 wordt in tabel 16 een duidelijke 0,4 muT grensafstand weergegeven voor verschillende werkingscapaciteiten, in dit geval betreft het 150kV, en kan volgens het ministerie besloten worden dat een afstand van 30-40m, bijvoorbeeld 35m tot een hoogspanningslijn aanvaardbaar is voor woningen. In voorliggend ontwerp worden 13 van de 15 woningen om minder dan 10m voorzien, een uitzonderlijke situatie dus.

De reden waarom bovenstaande overweging niet in de vorige beoordeling aan bod kwam, is het gevolg van het gegeven dat in eerste aanleg geen tijdige beslissing genomen werd, en ook de bijdrage van het ministerie niet in het dossier voorkwam, noch de overwegingen met betrekking tot o.a. kinderleukemie. Nu wordt verwezen naar het MIRA-rapport, gekoppeld aan de berekeningen van het VITO inzake afstandsregels, en naar de bevindingen van het IARC.

De nu voorliggende informatie werd overigens op 28.01.10 door de minister van Leefmilieu bevestigd in antwoord van parlementaire vraag nr. 157.

In haar antwoord worden de gezondheidsrisico’s toegelicht die verbonden zijn aan elektrische velden in de omgeving van hoogspanningslijnen. Hierbij wordt eveneens verwezen naar de bevindingen bij epidemiologische studies, op basis van dewelke het IARC de blootstelling aan velden van meer dan 0,4 micro-tesla klasseert in klasse 2b, wat overeenkomt met mogelijk kankerverwekkend voor de mens.

De minister voegt toe dat er momenteel weliswaar onvoldoende elementen zijn om van een oorzakelijk verband te spreken, haar administratie plant wel een actieplan waarin wordt nagegaan welke maatregelen genomen kunnen worden om de negatieve invloed van hoogspanningslijnen te beperken.

Het relatieve risico voor de associatie tussen blootstelling en kinderleukemie is een reden voor toepassing van het voorzorgsprincipe, zo besluit de minister.
Anderzijds moet dit kunnen tegen een aanvaardbare kostprijs. Zo zou, nog steeds aldus de minister, bij bestaande woningen het niet mogelijk zijn afschermingsmaatregelen te nemen, en het ondergronds aanleggen van de leidingen is duur. Het reduceren van risico’s van hoogspanningslijnen kan, nog steeds volgens het antwoord van minister Schauvliege, best gefocust worden op nieuwe situaties zoals het aanleggen van nieuwe hoogspanningslijnen en nieuwbouw in de buurt van bestaande lijnen.

Anderzijds voegt de minister in haar antwoord in 2010 toe dat, hoewel in epidemiologische studies een relatie kan worden aangetoond tussen oorzaak en gevolg, er momenteel onvoldoende elementen zijn om van een oorzakelijk verband te spreken. Een biologisch mechanisme dat de associatie zou kunnen verklaren is onbekend, en dergelijke studies kunnen vertekend worden door de selectie.

Besloten moet worden dat, gezien bovenstaande informatie, tevens geïnterpreteerd door de minister die stelt dat er een reden is voor toepassing van het voorzorgsprincipe, een aanvraag waarbij de bouwzone voor de woningen op 13 van de 15 kavels op minder dan 10m van de hoogspanningsleiding gesitueerd is, met de grootste voorzichtigheid beoordeeld dient. In het advies van de afdeling Milieu en Natuurbeleid wordt een afstand van 30 tot 40m, dus 35m als aanvaardbaar omschreven. Ook al voorziet de Vlaamse regelgeving vooralsnog geen regelgeving terzake, het voorzorgsprincipe vraagt dat de deputatie dit aspect meeneemt in haar beoordeling.

(…)

Nu wordt verwezen naar een MIRA-rapport, dat zich baseert op berekeningen van het VITO inzake afstandsregels, en op bevindingen van het internationaal agentschap voor onderzoek naar kanker (IARC). De nu voorliggende informatie werd op 28.01.10 door de minister van Leefmilieu toegelicht in antwoord van parlementaire vraag nr. 157. De minister stelt dat er een reden is voor toepassing van het voorzorgsprincipe.
Besloten moet worden dat, gezien bovenstaande informatie, gelet op het voorzorgsprincipe, een aanvraag waarbij de bouwzone voor de woningen op 13 van de 15 kavels op minder dan 10m van de hoogspanningsleiding gesitueerd is, niet verantwoord kan worden. In het advies van de afdeling Milieu en Natuurbeleid wordt een afstand van 30 tot 40m, als aanvaardbaar omschreven. Het voorzorgsprincipe impliceert dat voorliggende aanvraag niet in aanmerking komt voor vergunning.”

Deze uitspraak vormt een belangrijk precedent. De consequenties zijn aanzienlijk:

- ten eerste wordt aan de eigenaars die nu wonen onder de hoogspanningslijn gezegd dat er gezondheidsrisico’s zijn of kunnen zijn (hetgeen geen aangenaam gevoel is)

- ten tweede wordt aan de eigenaars die nog bouwgrond hebben in woongebied onder hoogspanningslijn, gezegd dat hun grond dat feitelijk niet bestemd kan worden voor wonen, zodat de eigendom veel minder waard is (zonder dat, zoals in Nederland, wordt overgegaan tot onteigening van alle stroken onder hoogspanningslijnen). Er is dan geen verkavelingsvergunning mogelijk, maar ook geen stedenbouwkundige vergunning (misschien zelfs niet eens voor aanpassingswerken)?

- ten derde zal het voor de netwerkbedrijven ongetwijfeld moeilijker worden om nog een stedenbouwkundige vergunning te bekomen voor een nieuwe hoogspanningslijn, nu alle onderliggende eigenaars zich zullen verzetten tegen de nieuwe lijn (die immers neer kan komen op een quasi-onteigening).

De vraag stelt zich of een vergoeding kan bekomen worden voor dergelijke quasi-onteigening?

(referentie : Deputatie nr. 34022/339/B/201/142, 16 juni 2011, NG (PUB501035))

Overmacht bij leegstandsbelastingen

2011-06-11T18:50:00.000+02:00

In een vonnis van de rechtbank van eerste aanleg te Brugge van 31 mei 2011 wordt eraan herinnerd dat overmacht een algemeen rechtsbeginsel is dat ook in fiscale zaken van toepassing is.

De fiscale rechter verwijt de gemeente dat zij onredelijk lang gewacht heeft om uitspraak te doen over een aanvraag om bouwvergunning. Het heet dat de overheid binnen de "redelijke en wettelijke" (105 dagen-) termijn een gemotiveerde beslissing diende te nemen omtrent de bouwaanvraag "dewelke volledig beantwoordde aan alle vooraf met de bevoegde overheden afgesproken voorwaarden".

Het uitblijven gedurende een achttal maanden van de bouwvergunning zonder ernstige gronden, beantwoordt niet aan voormelde redelijke en wettelijke termijn.

Indien de stedenbouwkundige vergunning binnen een redelijke en wettelijke termijn was afgeleverd, dan had de belastingsplichtige zich van de leegstandsbelasting kunnen vrijstellen van de belasting op grond van het gemeentelijk belastingsreglement.

Aldus is er sprake van overmacht, aldus de fiscale echter in eerste aanleg.

Deze uistpraak verliest aan relevantie door de bindende termijnen in de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening.

Referentie: Rb. Brugge, 10/1293/A, 31 mei 2011, ng. - ref. PUB502455

Raad van State legt bom onder "passieve" praktijk van lokale besturen bij preventieve schorsingen lopende een strafprocedure

2011-05-28T16:16:00.001+02:00

Nogal wat lokale besturen hebben de gewoonte keer op keer de preventieve schorsing 'blind' te verlengen tot een uistpraak wordt gedaan over de strafzaak (of tot wordt besloten tot doorverwijzing naar de correctionele rechtbank).

In deze zaak vocht een preventief geschorste gemeentesecretaris het opleggen en het herhaaldelijk verlengen van een preventieve schorsing (met loonverlies) aan voor de Raad van State. Met het arrest nr. 212.413 van 5 april 2011 werd hij in het gelijk gesteld door de Raad.

Ziehier de belangrijkste overwegingen:

"Het blijkt niet dat de tuchtoverheid, met het oog op een verlenging van de preventieve schorsing, alles in het werk heeft gesteld om de toestand te actualiseren en aldus de feiten, die het voorwerp vormen van het gerechtelijk onderzoek en het aandeel van de verzoeker daarin, beter te omschrijven. Uit de gegevens van het dossier blijkt meer bepaald niet dat de tuchtoverheid de haar door artikel 61ter, § 1, van het wetboek van strafvordering geboden mogelijkheid tot het vragen van inzage na burgerlijke partijstelling heeft aangewend, teneinde tot een meer concrete feitenvinding met het oog op een preciezere omschrijving van de feiten die de verzoeker zouden ten laste kunnen worden gelegd, te kunnen komen. Overeenkomstig artikel 61ter, § 1, van het wetboek van strafvordering kan, naast de niet aangehouden inverdenkinggestelde, ook de burgerlijke partij de onderzoeksrechter om inzage van het dossier verzoeken. Die laatste kan de inzage weigeren op de in § 3 van artikel 61ter van het wetboek van strafvordering gestelde gronden. Luidens § 2, tweede lid, van dit XIV-32.627-33/75 laatste artikel, doet de onderzoeksrechter uitspraak over een verzoekschrift tot inzage uiterlijk een maand na de inschrijving van dit verzoekschrift in het daartoe bestemd register. In geval van weigering of bij gebrek aan beslissing, kan de burgerlijke partij overeenkomstig § 5 respectievelijk § 6 van datzelfde artikel bij de kamer van inbeschuldigingstelling een beroep instellen.

Gelet op de zwaarwichtige gevolgen van de bestreden maatregel voor de verzoeker en gelet op het feit dat de tweede verwerende partij in haar brief van 26 juni 2006 aan de procureur-generaal bij het hof van beroep te Gent uitdrukkelijk stelt dat het haar aan elke officiële informatie ontbreekt en het, met het oog op het nemen van een nieuwe beslissing over de preventieve schorsing, “van het grootste belang (is) om over de juiste informatie te kunnen beschikken uit het strafdossier, minstens de formele bevestiging te kunnen krijgen voor welke feiten de betrokkene precies strafrechtelijk wordt vervolgd”, komt het de Raad van State voor dat de tuchtoverheid, met het oog op een zorgvuldige feitenvinding, in redelijkheid, de haar door artikel 61ter, § 1 van het wetboek van strafvordering geboden mogelijkheid tot het vragen van inzage in het strafdossier na burgerlijke partijstelling, diende aan te wenden. De vraag om “inzage” van het strafdossier, gericht aan de procureur-generaal, wiens weigering tot het nemen van een afschrift van het strafdossier niet op welbepaalde wettelijke gronden dient te zijn gestoeld en niet vatbaar is voor enig door de wet georganiseerd beroep, kon te dezen niet volstaan, temeer daar deze weigeringsbeslissing al op 4 juli 2006 werd genomen, onder de loutere verwijzing naar “de huidige stand van het gerechtelijk onderzoek”, en de verlenging van de preventieve schorsing pas op 19 september 2006 diende aan te vangen.

Het betoog van de tweede verwerende partij ter terechtzitting dat de verzoeker haar in geval van een burgerlijke partijstelling partijdigheid zou hebben verweten, wordt niet aannemelijk gemaakt en is derhalve geen afdoende reden om het middel van de burgerlijke partijstelling met het oog op een verzoek tot inzage van het strafdossier niet aan te wenden. De burgerlijke partijstelling is een bewarende maatregel, die er in casu bovendien mogelijks kon toe leiden dat de XIV-32.627-34/75 tuchtoverheid meer duidelijkheid met betrekking tot de situatie van de verzoeker verkreeg, wat enkel in het belang van deze laatste kan worden begrepen. Uit een dergelijke maatregel kan bezwaarlijk een vooringenomenheid of partijdigheid van de tuchtoverheid ten aanzien van de verzoeker worden afgeleid. In haar onder randnummer 7.17 vermelde brief van 26 juni 2006 kondigt de tweede verwerende partij overigens zelf aan zich wellicht burgerlijke partij te zullen stellen. Evenmin een afdoende reden om de mogelijkheid tot inzage na burgerlijke partijstelling niet aan te wenden, betreft het betoog van de raadslieden van de tweede verwerende partij in de meer vermelde brief van 26 juni 2006 dat “de ervaring van andere burgerlijke partijstellingen (ons) leert (…) dat dit ook niet meteen tot inzage in het dossier leidt”.

Gelet op wat voorafgaat, blijkt niet dat de tuchtoverheid, bij de verlenging van de preventieve schorsing, de vereiste zorgvuldigheid aan de dag heeft gelegd".

Indien een gemeente gebruik wil maken van de mogelijkheid om een preventieve schorsing op te leggen lopende de strafprocedure (en dus te wachten met de tuchtprocedure), dan doet zij er goed aan om ten eerste zich burgerlijke partij te stellen in de “aanverwante” strafprocedure en ten tweede om gebruik te maken van haar rechten als burgerlijke partij om opvrage te doen van het strafdossier (en het aan te wenden in de procedure tot preventieve schorsing).

Nabuurschap volstaat niet zonder meer voor een belang bij de Raad voor vergunningsbetwistingen

2011-05-13T20:48:00.001+02:00

De Raad voor Vergunningsbetwistingen wijkt in het arrest nr. S/2011/0012 van 1 maart 2011 nog maar eens af van de rechtspraak van de Raad van State waar zij boudweg stelt:

"De Raad is van oordeel dat het loutere nabuurschap op zich niet zonder meer kan volstaan om de verzoekende partijen het rechtens vereiste belang bij het voorliggende beroep te verschaffen".

Geen burenhinder door rally. Geen aansprakelijkheid van gemeente

2011-05-12T14:12:00.000+02:00

De rechtbank van eerste aanleg te Kortrijk heeft zich in een vonnis van 28 april 2011 moeten uitspreken over de vraag of de passage van een rally langs een private woning al dan niet als abnormale burenhinder te beschouwen is, waardoor de organisator en de gemeente, wiens burgemeester de rally heeft toegestaan, een vergoeding verschuldigd zijn.

De rechtbank verwerpt – in graad van beroep – de vordering:

“Evenmin is de passage van de (...)Rally langs de woning van de consoorten D. als een ernstige inperking van hun eigendomsrecht in de zin van art. 544 B.W. te beschouwen.
De “verboden zones” zoals ingesteld bij het politiereglement van 13 mei 2009 hebben enkel betrekking op het verkeer van voetgangers. De aanwezigheid van personen in hun privéwoning, die deels binnen de veiligheidszone is gelegen, valt naar het oordeel van de rechtank niet onder dit “verkeer van voetgangers”. Dit blijkt tevens uit de Omzendbrief OOP 25ter waarin erop wordt gewezen dat het gevaarlijk kan zijn plaats te nemen in een tuin, op een veld of een erf naast de woning tijdens een wedstrijd of competitie. Dit wordt tenslotte ook met zoveel woorden bevestigd door de bewonersbrief waarin uitdrukkelijk is vermeld: “Uw privégrond (uitgezonderd binnen in de woning) palend aan het parkoer binnen de 10 meterzone wordt tijdens de wedstrijd als volledig verboden zone beschouwd.” (eigen onderlijning rechtbank).

In tegenstelling tot wat de consoorten D. voorhouden, waren zij dus geenszins genoodzaakt hun woning te verlaten tijdens de (...)Rally. Het derven van het genot van hun tuin gedurende één dag vormt geen buitengewone hinder die het normale gedogen tussen de buren overstijgt in de zin van art. 544 B.W., zodat de vordering van de consoorten D. ook op dit punt ongegrond voorkomt.”

Referentie : Rb. Kortrijk, 28 april 2011, AR10/1465/A, ng. – PUB501969.

Artikel 159 Grondwet laat slechts een marginale wettigheidstoets op beslissingen van lokale besturen door hoven en rechtbanken toe

2011-05-12T14:04:00.000+02:00

In een aansprakelijkheidsvordering tegen een gemeente, neemt de rechtbank van eerste aanleg te Kortrijk in een eindvonnis van 28 april 2011 duidelijk standpunt in:

“Krachtens art. 159 Gw. passen de hoven en de rechtbanken de algemene, provinciale en plaatselijke besluiten en verordeningen alleen toe in zoverre zij met de wetten overeenstemmen.

(…) Het al dan niet verlenen van de toelating tot het organiseren van een rally behoort tot de discretionaire bevoegdheid van de burgemeester van de gemeente op wiens grondgebied de rally doorgaat. De rechtbank dient daarbij de beleidsvrijheid van het bestuur te respecteren en mag haar afweging van belangen niet in de plaats stellen van die van de overheid, doch kan louter een marginale toetsing doorvoeren (zie G. Van Haegenborgh, “Artikel 159 van de Grondwet in de rechtspraak van het Hof van Cassatie en het Grondwettelijk Hof. Bedenkingen vanuit Europees perspectief”, in I. Cooreman (ed.), De wettigheidstoets van artikel 159 van de Grondwet, Brugge, die Keure, 2010, nr. 28 e.v.).

Net als de eerste rechter is deze rechtbank van oordeel dat het besluit van 30 mei 2009 dergelijke marginale toetsing doorstaat.”

Referentie : Rb. Kortrijk, 28 april 2011, AR10/1465/A, ng. – PUB501969.

Oprichting van een Vlaams Bestuursrechtscollege (Vlaamse "Raad van State")

2011-05-10T11:05:00.000+02:00

De Vlaamse Regering heeft op 29 april 2011 het licht op groen gezet voor de oprichting van een (bijzonder) Vlaams Bestuursrechtscollege.

Momenteel zijn 4 Vlaamse administratieve rechtscolleges actief: de Raad voor Vergunningsbetwistingen, het Milieuhandhavingscollege, de Raad voor Betwistingen op het gebied van Studievoortgangsbeslissingen, en de (per provincie opgerichte) Raad voor Verkiezingsbetwistingen. Het (bijzonder) Vlaams Bestuursrechtscollege zal deze verschillende colleges, waarop nogal wat kritiek wordt gegeven, integreren. Ook zal de Beroepscommissie voor Tuchtzaken bij de lokale besturen deel uitmaken van het Vlaams Bestuursrechtscollege.

Een werkgroep, samengesteld uit vertegenwoordigers van het kabinet van de Vlaamse minister, bevoegd voor Bestuurszaken, de administratie en de Vlaamse administratieve rechtscolleges, werkt in de volgende weken de missie en de visie, en de operationalisering van het Vlaams Bestuursrechtscollege uit. De secretaris-generaal van het Departement Bestuurszaken zit de werkgroep voor.

Op te volgen.

Het vertrouwensbeginsel kan bij wege van exceptie tegen een overheidsvordering ingeroepen worden

2011-05-09T14:42:00.002+02:00

Op 21 oktober 2010 verwierp het hof van beroep te Gent de vordering die de Vlaamse Landmaatschappij instelde tegen een natuurlijke persoon wegens miskenning van het wettelijke voorkooprecht. Diens eigendom was deels gelegen in het bestemmingsgebied natuurreservaat, en deels in een gebied voor verblijfsrecreatie. In werkelijkheid werd diens eigendom letterlijk doorklieft door beide bestemmingsgebieden.

In dit dossier had de minister in zoveel woorden laten weten “dat uit onderzoek dat hij door de terzake bevoegde administratie liet uitvoeren, blijkt dat er geen planologische bezwaren bestaan om het gebouwencomplex van het legaal tot stand gekomen vakantiecentrum in het gewestplan in zijn geheel onder te brengen in het gebied voor verblijfsrecreatie; dat de minister meldde dat hij aan de afdeling Ruimtelijke Planning de opdracht had gegeven om bij de eerstvolgende wijziging van het gewestplan de begrenzing tussen de bestemmingszones natuurreservaat en gebied voor verblijfsrecreatie aan te passen in functie van de bestaande toestand”.

Het afdelingshoofd van de afdeling Ruimtelijke Planning meldde ten andere aan de minister “dat bij de eerstvolgende wijziging van het gewestplan rekening zou worden gehouden met de ter plaatse bestaande reële toestand”.

Aldus werd de vordering ontzegd aan de Vlaamse Landmaatschappij op grond van hiernavolgende motivering:

“De overheid dient het vertrouwen dat zij door het doen van concrete toezeggingen bij de burger heeft gewekt, te honoreren.

In voorliggend geval betekent dit dat zij zich ervan diende te onthouden om schadevergoeding wegens miskenning van het voorkooprecht die zij op basis van art. 39 van het decreet Natuurbehoud kon vorderen, ook effectief te vorderen.

Hierbij moet worden opgemerkt dat er voor het Vlaams Gewest / de Vlaamse Landmaatschappij geen enkele decretale verplichting bestond om terzake sanctionerend op te treden tegen de (formele) miskenning van het voorkooprecht. Er kon wettelijk perfect worden beslist om geen schadevergoeding te vorderen. Het vertrouwensbeginsel stond in voorliggend geval dan ook niet op gespannen voet met het legaliteitsbeginsel.

Ten overvloede kan hieraan worden toegevoegd dat het in de geschetste omstandigheden kennelijk onredelijk is om de in art. 39 Decreet Natuurbehoud voorziene schadevergoeding te vorderen. Ook het redelijkheidsbeginsel werd derhalve miskend.”

Enkele belangrijke opmerkingen:

- Het vertrouwensbeginsel wordt enkel gebruikt om een vordering tegen de burger af te wijzen, niet om een vordering voor de burger in te willigen

- Er was een individuele notificatie voorhanden, tot 2 maal toe, van een engagement, met een buitengewoon concrete inhoud

- Het hof van beroep benadrukt zeer uitdrukkelijk dat precies omdat de overheid anders kon beslissen, het vertrouwensbeginsel niet op gespannen voet stond met het legaliteitsbeginsel

Referentie: Gent, 2008/AR/950, 21 oktober 2010, ng - PUB501374-2

Medebewind in vergunningszaken ontslaat lokale besturen niet van aansprakelijkheid (bis)

2011-04-22T15:19:00.002+02:00

In het kader van een aansprakelijkheidsvordering tegen een deputatie oordeelde het hof van beroep te Gent in een arrest van 18 maart 2011 dat de provincie wel degelijk aansprakelijk is voor de fouten die door de deputatie begaan worden in het kader van uitspraken over de stedenbouwkundige vergunning en milieuvergunning:

“Het hof is van oordeel dat de bestendige deputatie, zijnde orgaan van de provincie, wanneer deze in het kader van een wet of decreet welbepaalde bevoegdheden krijgt toegekend en deze uitoefent – zoals ten deze het (ingevolge de techniek van deconcentratie) aan haar toegekend zijn van een beslissingsbevoegdheid inzake vergunningsaanvragen op het vlak van milieu en stedenbouw, meerbepaald waar zij betreffend in het kader van een administratief beroep een uitspraak doet inzake deze vergunningsaanvraag en aldus beslist deze vergunningen al dan niet toe te kennen – dit niet tot gevolg heeft dat zij als bestendige deputatie bij de uitoefening van deze bevoegdheid die niet zou handelen als orgaan van een andere overheid en aldus in dat kader zou ophouden het orgaan te zijn van de provincie. Want zulks is nergens (duidelijk) bepaald, noch dringt dergelijke redeneerwijze zich op door en binnen het kader van enige daartoe uitgevaardigde en toepasselijke regelgeving.”

Zie ook ons eerder blogbericht van 27 maart 2011.

Referentie : Gent, 18 maart 2011, Nr. 2008/AR/140, ng (D7659-3).

Gemeentebelasting op tweede verblijven: hoeveel is te veel?

2011-04-22T09:22:00.013+02:00

Op 21 december 2010 vernietigde de Vlaamse minister van Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Inburgering, Toerisme en Vlaamse Rand het belastingsreglement op tweede verblijven van de gemeente Lennik.

De belasting bedroeg 1.000 euro per jaar per tweede verblijf. In een eerder reglement (van 2008) was de belasting vastgesteld op 500 euro.

Het belastingsreglement werd eerder door de provinciegouverneur geschorst. Uit de "gemotiveerde rechtvaardiging" die de gemeenteraad goedkeurde, blijkt dat de gouverneur van oordeel was dat het belastingstarief niet als gematigd kon worden beschouwd.

Volgende motivatie van de gemeenteraad werd door de minister niet gevolgd:

“Ingeval de gemeente opteert voor de invoering van een heffing op leegstand moet deze volgens het decreet ‘Grond en pandenbeleid” minimaal vastgesteld worden op 990 euro.

Het is dus noodzakelijk het bedrag van de belasting op tweede verblijven minstens op eenzelfde niveau te brengen als dat van de heffing op leegstand, om te vermijden dat de inschrijving van een pand als tweede verblijf een ontwijkingsmogelijkheid biedt voor de ingevoerde gemeentelijke leegstandsheffing.

De belasting op tweede verblijven beperken tot 650 euro, zoals wordt aangegeven in de gecoördineerde omzendbrief van 14 juli 2004 is dus gezien voorgaand feit totaal onlogisch geworden.

Tevens dateert de omzendbrief uit 2004 (daar waar het decreet grond- en pandenbeleid dateert van maart 2009) en werd het erin vermelde bedrag van 650 euro niet geactualiseerd.

Om haar woonbeleid optimaal te kunnen realiseren wil de gemeente Lennik niet fungeren als gemeente met een groot aantal tweede verblijven. Volgens artikel 42 van het Gemeentedecreet van 15 juli 2005, laatst gewijzigd bij Decreet van 23 januari 2009 en volgens het Verdrag van Lissabon over de autonomie van de lokale besturen behoort de heffing van belastingen toe aan de gemeenteraad.

De grondwet verankert trouwens de gemeentelijke autonomie, ook op het vlak van de heffing van belastingen."

Samengevat: de gemeente wordt door het bestuurlijk toezicht niet gevolg in haar standpunt dat 1.000 euro per jaar per tweede verblijf niet onredelijk hoog is.

Tot slot nog dit. Het toezicht dat de gouverneur en de minister uitoefenen, is in regel ruimer dan de toets die door de Raad van State wordt toegepast, want houdt ook rekening met de opportuniteit van de beslissing.

Lokale besturen kunnen de wettigheidsexceptie van artikel 159 Grondwet niet toepassen in eigen besluitvorming (bis)

2011-04-20T20:34:00.001+02:00

We stuiten op een recent arrest van de Raad van State waarin deze, enkele maanden voor het Grondwettelijk Hof bevestigt dat het bestuur (hier een intergemeentelijk samenwerkingsvervband) de wettigheidsexceptie van artikel 159 Grondwet niet zelf mag toepassen:

"Artikel 159 van de Grondwet bepaalt dat “de hoven en rechtbanken (...) de algemene, provinciale en plaatselijke besluiten en verordeningen alleen toe(passen) in zoverre zij met de wetten overeenstemmen”.
Uit de duidelijke en ondubbelzinnige formulering van dat grondwetsartikel blijkt dat de erin gestelde regel enkel geldt voor de met rechtspraak belaste organen en niet voor het actief bestuur. Waar de verwerende partij als orgaan van actief bestuur de betrokken gewestplanwijzigingen op grond van artikel 159 van de Grondwet niet buiten toepassing mocht laten, dient de Raad van State, als rechtscollege, wel de wettigheid van die wijzigingen te toetsen en die desgevallend buiten toepassing te laten".

Deze rechtspraak kan pijnlijke situaties met zich meebrengen, waarbij het lokaal bestuur moet inwilligen waarvan zij weet dat de rechter nadien zal vernietigen (met schadeclaims als gevolg).

Nieuw op onze blog Staatshervorming: Grond- en pandendecreet naar het Europees Hof van Justitie

2011-04-12T21:03:00.001+02:00

Lees hier het blogbericht.

Publius Slides beschikbaar: "Handhavingsperikelen anno 2011: een never ending story" (IFE 5 april 2011)

2011-04-10T09:29:00.000+02:00

Interesse in de slides van de spreekbeurt van Dirk van Heuven voor IFE? Klik hier.

Publius Slides beschikbaar: "10 basisregels bij overheidscontracteren"(St. Niklaas 21 maart 2011)

2011-04-03T16:50:00.001+02:00

Interesse in de slides van de spreekbeurt van Dirk van Heuven? Klik hier.

Lokale besturen kunnen de wettigheidsexceptie van artikel 159 Grondwet niet toepassen in eigen besluitvorming

2011-04-03T11:04:00.002+02:00

In een arrest nr. 44/2011 van 30 maart 2011 diende het Grondwettelijk Hof zich uit te spreken over de vraag of een administratieve overheid op grond van artikel 159 Grondwet (zgn. exceptie van onwettigheid) kan weigeren om een onwettige verordening niet toe te passen.

De vraag rees of het verschil in behandeling tussen de daders die vervolgd worden voor de strafgerechten en de daders die voor dezelfde inbreuk vervolgd worden door het bestuur zelf door middel van een administratieve sanctie, een schending vormt van het gelijkheids- en non-discriminatiebeginsel. De eersten genieten de waarborg van de in artikel 159 Grondwet voorziene wettigheidstoets op grond waarvan de rechter een onwettige verordening kan weigeren toe te passen. De laatsten genieten deze waarborg niet.

Het Hof stelt vast dat het haar niet toekomt om kritiek uit te oefenen op de Grondwet. Het heet verder: "Overigens heeft het verschil in behandeling geen onevenredige gevolgen voor diegenen die het voorwerp uitmaken van een administratieve geldboete, nu zij de exceptie van onwettigheid van artikel 159 van de Grondwet kunnen aanvoeren wanneer zij een annulatieberoep instellen bij de Raad van State."

De omstandigheid dat een administratieve overheid geen prejudiciële vraag kan stellen aan het Grondwettelijk Hof is ook een keuze van de grondwetgever die door het Grondwettelijk Hof niet kan worden bekritiseerd. Tegen een beslissing van een administratieve overheid kan trouwens beroep ingesteld worden bij de Raad van State die wél een prejudiciële vraag kan (moet) stellen.

Dat het Grondwettelijk Hof grenzen trekt aan het toepassingsgebied van artikel 159 Grondwet is wellicht geen slechte zaak voor de rechtszekerheid. Weet echter dat de gemeentelijke of provinciale overheid de exceptie wél kan inroepen voor de rechtbank (GwH nr. 121/2007 van 19 september 2007; lees ons eerder bericht). Dit leidt dan tot de wat absurde conclusie dat een lokale overheid verplicht is om een haar insziens onwettige beslissing te nemen (omdat géén toepassing kan gemaakt worden van, artikel 159 GW) om vervolgens de wettigheidsexceptie op te werpen voor de rechtbank of voor de Raad van State. "Beter voorkomen dan genezen" geldt hier dus schijnbaar niet.

Lees ook het bericht op onze blog Staatshervorming.

Samenloop van extra-contractuele fouten noch medebewind ontslaan gemeente van aansprakelijkheid. De fout van de schadelijder zelf leidt tot een verdeling van de aansprakelijkheid

2011-03-27T14:43:00.004+02:00

Een gemeente werd gedagvaard in aansprakelijkheid omdat nagelaten werd het verval van een verkavelingsvergunning tijdig in een proces-verbaal op te nemen. Daardoor had de koper schade geleden, niettegenstaande hij een landmeter-expert om bijstand had gevraagd.

In een bijzonder interessant vonnis van 3 maart 2011 besliste de rechtbank van eerste aanleg van Brussel dat:

- van een normale zorgvuldige landmeter-expert mag worden verwacht dat hij op de hoogte is van de omstandigheid dat oude verkavelingsvergunningen onder bepaalde voorwaarden van rechtswege vervallen
- de omstandigheid dat de door de landmeter-expert geraadpleegde gemeentelijke dienst hem niet op het vervallen van de verkavelingsvergunningen hebben gewezen, hem niet van zijn eigen verantwoordelijkheid ontslaat om terzake minstens een voorbehoud te formuleren
- bij de uitvoering van de taak opgelegd door artikel 129, 3e lid van het decreet ruimtelijke ordening van 18 mei 1999 (thans artikel 4.4.5 VCRO) het college van burgemeester en schepenen over geen enkele discretionaire bevoegdheid beschikt; het college dient de vergunningen die verleend zijn voor verkavelingen op het grondgebied van de gemeente op te volgen en het verval ervan vast te stellen zodra aan de decretale voorwaarden is voldaan
- de ruimtelijke ordening in het algemeen, en de regeling inzake het verval van de verkavelingsvergunning in het bijzonder, zich niet louter laat beschrijven als een situatie van “medebewind” waarbij de organen van de lokale besturen enkel zouden optreden als uitvoerders van een beleid dat door de hogere overheid wordt bepaald. “De situatie is thans veeleer van gemengde aard; de t aak die aan het college van burgemeester en schepenen wordt toebedeeld in voormeld artikel 129, derde lid, dient zowel de gewestelijke als de gemeentelijke belangen, en moet aldus beschouwd worden als zijnde een taak die voor rekening van zowel het Gewest als de gemeente wordt uitgevoerd.”
- de omstandigheid dat ook het Vlaams Gewest had kunnen aangesproken worden en ook de notarissen verantwoordelijkheid dragen, niet leidt tot een doorbraak van het oorzakelijk verband tussen de fout van de gemeente en de schade
- met de verplichting om het verval van de verkavelingsvergunningen in een proces-verbaal te laten vaststellen, dat aan de houder van de vergunning wordt toegezonden, de decreetgever kennelijk de bedoeling heeft gehad de rechtszekerheid te dienen. Alhoewel in het decreet geen specifieke termijn wordt bepaald, spreekt het vanzelf dat dit diende te gebeuren onmiddellijk na het verval, minstens binnen een korte termijn, zodat de vergunninghouder snel op de hoogte wordt gebracht van de omstandigheid dat zijn vergunning als vervallen wordt beschouwd: “Door gedurende 2,5 jaar nadat de vergunning van rechtswege vervallen is geen proces-verbaal op te stellen waarin het verval wordt vastgesteld, heeft het college van burgemeester en schepenen niet getuigd van een zorgvuldig en behoorlijk bestuur. De nalatigheid van het college blijkt des te meer nu niet blijkt dat er enige systematische opvolging bestond van de verkavelingsvergunningen, en er pas werd opgetreden naar aanleiding van een aanvraag om stedenbouwkundige inlichtingen vanwege een notaris”
- van een normale zorgvuldige vergunninghouder niet moet worden verwacht dat hij zelf het verval van zijn vergunning dient te achterhalen, doch dat het aan de overheid toekomt om de verkavelingsvergunning op het grondgebied van de gemeente op te volgen en de vergunningshouders te verwittigen wanneer de vergunning als vervallen wordt beschouwd
- het oorzakelijk verband in casu grotendeels wordt verbroken doordat de eigenaars zich niet hebben beroepen op de ontbinding van de koop-verkoopovereenkomst wegens een wilsgebrek (dwaling: ze verkeerden immers in de overtuiging dat de verkavelingsvergunning niet vervallen was), minstens doordat niet werd overgegaan tot een poging tot heronderhandeling van de koopprijs. De rechtbank besluit dat de eigenaars niet hebben voldaan aan hun schadebeperkingsplicht, en daardoor een zekere kans hebben verloren om de schade an sich te beperken. Dit leidt, aldus de rechtbank, niet tot een doorbraak van het oorzakelijk verband, doch enkel tot de verdeling van de aansprakelijkheid tussen de eigenaar enerzijds en de gemeente en de landmeter anderzijds. Aldus oordeelt de rechtbank dat de eigenaars 75% van de door hen geleden minwaarde zelf dienen te dragen. De gemeente en de landmeter-expert worden in solidum veroordeeld tot 25%.

Referentie (Rb. Brussel, 3 maart 2011, rolnummer 09/4439/A. PUB502358)

Gedeeltelijk aanvechten van een ruimtelijk uitvoeringsplan niet vanzelfsprekend

2011-03-23T07:58:00.001+01:00

In het arrest nr. 211.862 van 9 maart 2011 (nog niet gepubliceerd op vandaag) verwerpt de Raad van State (ambtshalve) het vernietigingsberoep tegen een RUP als onontvankelijk:

"Een gedeeltelijke vernietiging van een RUP is enkel mogelijk indien vaststaat dat het betreffende gebiedsdeel kan afgesplitst worden van de rest van het plan zonder de algemene economie ervan aan te tasten en dat de overheid ook afgezien van het afgesplitste gedeelte dezelfde beslissing zou hebben genomen. Er anders over oordelen zou tot gevolg hebben dat de Raad van State zich op het domein van de beleidsuitoefening van de betrokken overheid zou begeven en zou overgaan tot hervorming, en niet vernietiging, van de beslissing waarvan het betreffende gebiedsdeel een onlosmakelijk onderdeel is, vermits het plan voor het overige hoe dan ook zou blijven bestaan".

De vernietiging van een bufferzone zou in casu, aldus de Raad, de algemene economie van het RUP aantasten.

Referentie (PUB 502.150)

Geen MER-plicht voor vliegvelden tenzij bij werken of ingrepen die de materiële toestand van de plaats veranderen

2011-03-18T19:40:00.001+01:00

Het Hof van Justitie bevestigt in een belangrijk arrest over de luchthaven van Brussel-Nationaal dat er vanuit Europees perspectief geen MER-plicht bestaat bij de loutere de vernieuwing van een milieuvergunning voor de exploitatie van een vliegveld, dan tenzij er sprake is van werken of ingrepen die de materiële toestand van de plaats veranderen.

Het Hof voegt eraan toe dat aan de MER-plicht niet kan ontsnapt worden door een opsplitsing van de projecten en dat het buiten beschouwing laten van het cumulatieve effect ervan in de praktijk niet tot gevolg mag hebben dat projecten, hoewel zij in onderlinge samenhang beschouwd een aanzienlijk milieueffect in de zin van artikel 2, lid 1, van de MER-richtlijn 85/337 kunnen hebben, volledig aan de beoordelingsverplichting worden onttrokken.

Vernietigingsberoep Raad van State stuit verjaringstermijn tegenover de provincie

2011-03-18T19:33:00.000+01:00

Lees het bericht op onze blog staatshervorming.

Erkenningsvereisten bij raamcontracten bepaald door deelcontract

2011-03-17T21:06:00.000+01:00

Lees het bericht op onze blog overheidscontracten.

Ambtshalve middelen in de mode voor Raad voor Vergunningsbetwistingen

2011-03-15T06:11:00.000+01:00

Nu er arresten beginnen binnen te sijpelen van de Raad voor Vergunningsbetwistingen, valt het op dat de Raad niet aarzelt om ambtshalve middelen in te roepen:

- In het arrest van 20 oktober 2010 (A/2010/0034) wordt aangevoerd dat de Raad overeenkomstig artikel 4.8.3, § 2 VCRO ambtshalve middelen kan inroepen die niet in het verzoekschrift zijn opgenomen voor zover deze middelen de openbare orde betreffen. Dit is onder andere het geval met betrekking tot de kennelijke onredelijkheid of onzorgvuldigheid van de toetsing, door de overheid, aan de goede ruimtelijke ordening

- In een arrest van 15 november 2010 (A/2010/0046) wordt de deputatie verweten slechts met een standaardformule te verwijzen naar het verslag van de provinciaal stedenbouwkundige ambtenaar, zonder dat de determinerende overwegingen, in feite en rechte, van dit verslag in de bestreden beslissing zijn opgenomen. Aldus kan niet nagegaan worden of de deputatie daadwerkelijk op grond van dit verslag een beslissing heeft genomen, hetgeen een inbreuk op het artikel 4.7.23, § 1, 1e lid VCRO uitmaakt

- In een arrest van 17 november 2010 (A/2010/0038) stelt de Raad dan weer vast dat uit de bestreden beslissing niet blijkt of de verwerende partij concreet heeft onderzocht of de aanvraag voor een functiewijziging al dan niet voldeed aan het Functiebesluit van 28 november 2003

Referentie: TROS Nieuwsbrief 2011/2

Gemeente mag sociaal-economisch weigeren hetgeen zij stedenbouwkundig vergund heeft

2011-03-08T10:53:00.000+01:00

Lees het bericht op onze blog Handelsvestigingen.

Procedures voor de Raad van State zijn niet zodanig complex dat een hogere rechtsplegingsvergoeding moet toegekend worden

2011-03-07T15:32:00.004+01:00

De wet van 21 april 2007 over de verhaalbaarheid van erelonen en kosten van de advocaat is niet van toepassing op procedures voor de Raad van State. Voorlopig blijven deze procedures dus buiten het systeem van de rechtsplegingsvergoeding. Het Grondwettelijk Hof heeft in het arrest van 16 juli 2009 echter geoordeeld dat, minstens in theorie, een beroep moet kunnen gedaan worden op artikel 1382 BW en de aquiliaanse aansprakelijkheidsleer in procedures voor de Raad van State, zodat er een vergoeding kan gevraagd worden voor de advocatenkosten die in het gelijkgestelde partij heeft betaald naar aanleiding van een succesvolle procedure voor de Raad van State. Deze vergoeding zou per analogie met de gewone rechtsplegingsvergoedingregeling moeten worden toegestaan. Het Grondwettelijk Hof argumenteerde:

“Wanneer de eis daarenboven wordt ingeleid voor een rechtscollege van de rechtelijke orde en is gebaseerd op artikel 1382 BW, moet dit rechtscollege rekening houden met het feit dat de wetgever zijn wil heeft uitgedrukt om terzake af te wijken van het beginsel van de volledige schadevergoeding, dat hij heeft geopteerd voor een forfaitaire schadeloosstelling en dat hij de regel heeft ingeschreven in artikel 1022, zesde lid van het Gerechtelijk Wetboek (…).

De verwijzende rechter zou de toepassing van die bepaling niet kunnen weren zonder een onverantwoord verschil in behandeling in het leven te roepen ten aanzien van een partij die in het gelijk wordt gesteld in een geschil met een administratieve overheid naargelang zij heeft geopteerd voor een beroep tot nietigverklaring voor de Raad van State of voor een vordering voor een justiciële rechter”.

De basisrechtsplegingsvergoeding bedraagt thans 1320 euro voor niet in geld waardeerbare vorderingen. Dit bedrag kan door de rechtbank verhoogd worden bij kennelijk onredelijke vorderingen of complexe procedures (artikel 1022 Ger. W.).

De zevende kamer van de rechtbank van eerste aanleg van Mechelen beslist nu in een niet-gepubliceerd arrest van 1 maart 2011 dat "sedert het arrest nr. 118/2009 de besisrechtsplegingsvergoeding de regel is, zowel in procedures voor de Raad van State als voor de gemeenrechetlijke procedures. Er is geen enkele aanleiding om daarvan af te wijken".

Procedures voor de Raad van State zijn niet van nature zodanig complex dat een hogere RPV moet toegekend worden. En zelfs bij een kennelijk gegronde vordering, zoals in deze zaak, is er geen kennelijk onredelijke situatie die een hogere RPV verantwoordt.

Referentie: Rb. Mechelen 1 maart 2011, ng. (PUB502056-4)

Nog maar een hindernis bij in procedures voor de Raad van State?

2011-03-01T18:37:00.007+01:00

In een nog niet gepubliceerd arrest nr.211.222 van 14 februari 2011. verwerpt de Raad van State het verweer in laatste memorie op een in de memorie van antwoord opgeworpen exceptie als “laattijdig”.

Het komt ons voor dat dit de eerste maal dat de Raad van State opwerpt dat in de memorie van wederantwoord op alle elementen moet geantwoord worden die opgeworpen worden in de memorie van antwoord en in het verzoekschrift tot tussenkomst en dat dit niet meer kan in de laatste memorie.

Aldus gaat de Raad van State en diens voorzitter, Roger Stevens, in op een opmerking in een boek van …. Roger Stevens, Raad van State. I. Afdeling bestuursrechtspraak. II. Het procesverloop, nr. 317:

“Voorzichtigheid is geboden. Het is aan te raden in de memorie van wederantwoord in te gaan op elk middel of onderdeel ervan waarop de verwerende partij heeft gerepliceerd. De Raad van State heeft immers reeds geoordeeld dat bij gebreke aan dergelijke repliek - weliswaar wanneer ook niet wordt geargumenteerd in de laatste memorie - de verzoekende partij geacht wordt te verzaken aan dat middel of onderdeel”.

In casu was er echter een repliek in de laatste memorie, maar de auditeur verstrengt de rechtspraak van de Raad van State.

Wij geven toe dat wij dergelijk standpunt van de Raad van State nog nooit zijn tegengekomen.

Dit gezegde zijnde, heeft de Raad van State desalniettemin geantwoord op hetgeen in de laatste memorie werd betoogd, zodat zelfs bij het ontvankelijk bevinden van het verweer in de laatste memorie, het arrest van de Raad van State hetzelfde zou zijn geweest.

Dit arrest zal niettemin vele advocaten ongelukkig maken. Nu reeds zijn de procedures voor de Raad van State procedureel zo zwaar. De procedurelast wordt nog zwaarder indien deze rechtspraak wordt bevestigd.

Substituerende milieustakingsvordering gered, doch gehavend door het Grondwettelijk Hof

2011-02-28T17:06:00.002+01:00

In een bijzonder belangrijk arrest van het Grondwettelijk Hof nr. 29/2011 van 24 februari 2011 beantwoordt het Grondwettelijk Hof op volgende vragen:

- Is de Milieustakingswet ongrondwettelijk in de zin dat inwoners van een gemeente een milieustakingsvordering kunnen instellen namens de gemeente, terwijl de gemeente niet de mogelijkheid heeft om zich in die procedure te laten bijstaan door een zelfgekozen advocaat?
- Is de Milieustakingswet ongrondwettig doordat zij de mogelijkheid biedt aan een overheid om ten allen tijde een herstelvordering in te leiden, terwijl de Vlaamse decreetgever uitdrukkelijk voor dergelijke vorderingen een verjaringstermijn kan en heeft voorzien op grond van zijn grondwettelijk gewaarborgde bevoegdheid inzake stedenbouw?
- Is de Milieustakingswet ongrondwettelijk doordat zij de mogelijkheid biedt aan de overheid om een herstelvordering in te leiden die vergelijkbaar is met deze voorzien in de [Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening], terwijl het Vlaams gewest bevoegd is om de voorwaarden en modaliteiten van dergelijke vordering uit te werken?
- Is de Milieustakingswet ongrondwettelijk doordat via deze bepaling een particulier kan gedagvaard worden tot het nemen van een herstelmaatregel zonder enig voorafgaandelijke vormelijke voorwaarde die geldt voor de bevoegde overheid, terwijl op grond van [de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening] minstens voorafgaande administratieve rechtshandeling heeft en een verplicht voorafgaand advies van de Hoge Raad voor het Handhavingsbeleid?
- Is de Milieustakingswet ongrondwettig doordat een gedaagde in de stakingsprocedure, op grond van deze wet geen tegenvordering zou kunnen stellen, terwijl het Gerechtelijk Wetboek dit recht in het algemeen aan iedere gedaagde toekent?

Het Grondwettelijk Hof beantwoordt al deze vragen negatief, waardoor het risico op een standaardherstelvordering (zie ons eerder blogbericht) groter lijkt te worden.

De zaken zijn echter niet zo simpel als dat:

- Het Grondwettelijk Hof stelt immers dat de bevoegdheid van de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg in zonderheid er op gericht is – lees beperkt is – om “manifeste milieuovertredingen te doen ophouden of te voorkomen”. Het heet dat de wet voorziet in een snel en efficiënt handhavingsinstrument dat aanvullend is ten aanzien van de bestuursrechtelijke en strafrechtelijke middelen ter handhaving van de wetgeving inzake leefmilieu en ruimtelijke ordening.

Het Grondwettelijk Hof beperkt de bevoegdheid van de milieustakingsrechter tot het voorkomen van nieuwe schade:

“B.6.4. Nu het opleggen van een herstelmaatregel, wat de reeds voltrokken overtredingen betreft die geen verdere schade aan het leefmilieu veroorzaken, de bevoegdheid van de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg ontsnapt, laat zijn optreden de beoordelingsruimte die de bevoegde gewestelijke overheden genieten inzake de keuze van de herstelmaatregelen, onaangetast”.

Dit is een bijzonder belangrijke begrenzing door het Grondwettelijk Hof van de bevoegdheid van de milieustakingsrechter! Het Hof bevindt de Milieustakingswet dus slechts in overeenstemming met de bevoegdheidsverdelende regels in de mate dat ze geen betrekking heeft op reeds voltrokken overtredingen die geen verdere schade aan het leefmilieu veroorzaken. Een afbraakvordering lijkt niet meer mogelijk. Of de stillegging van een bestaande expoitatie nog mogelijk is, is op vandaag minder duidelijk

- Daarentegen bevestigt het Grondwettelijk Hof dat de “herstelmaatregel” (die eerder een preventieve maatregel of een veiligheidsmaatregel is) niet onderworpen is aan het advies van de Hoge Raad voor het Handhavingsbeleid en daardoor het gelijkheids- en niet-discriminatiebeginsel niet schendt. Waar de afbraakvordering bij milieustakingsvordering niet meer lijkt te kunnen, is dit minder belangrijk

- Het Grondwettelijk Hof oordeelt nog dat de federale wetgever wel degelijk vermocht te bepalen dat de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg bevoegd is om het bestaan vast te stellen van een handeling die een kennelijke inbreuk is – of een ernstige dreiging daarvan – op de regelgeving inzake de bescherming van het leefmilieu. Hetzelfde geldt voor de daarop van toepassing zijnde verjaringstermijn

- Verder zegt het Grondwettelijk Hof, anders dan in de rechtspraak en de rechtsleer in meerderheid wordt aangenomen, dat de Milieustakingswet “niet de mogelijkheid [beperkt] van de door een inwoner vertegenwoordigde gemeente om zich in de procedure te laten bijstaan door een zelf gekozen advocaat”.

Opnieuw een bijzonder belangrijk strijdpunt dat beslecht wordt door het Grondwettelijk Hof in het voordeel van de gemeente die immers kan tussenkomen in de milieustakingsprocedure om eventuele excessieve eisen van haar inwoners tegen te spreken

- Het Grondwettelijk Hof laat in het midden of andere tegenvorderingen mogelijk zijn, dan enkel deze wegens tergend en roekeloos geding.
Indien geen tegenvordering (anders dan wegens tergend en roekeloos geding) kan ingesteld worden voor de milieustakingsrechter, kan dergelijke tegenvordering alsnog ingeleid worden voor de gewone schadevergoedingsrechter

Aldus is het arrest van het Grondwettelijk Hof niet een volstrekte overwinning voor de die hard-fans van de “substituerende” milieustakingsvordering, zijnde de milieustakingsprocedures gevoerd door inwoners namens hun gemeente. Op een aantal essentiële twistpunten neemt het Grondwettelijk Hof standpunt in die misbruiken van deze wet moeten kunnen beperken

Lees ook ons bericht op de website www.staatshervorming.info.

Openbaar onderzoek MAP 2011-2014

2011-02-28T14:57:00.000+01:00

Dit openbaar onderzoek loopt nog tot 28 maart 2011.

Meer dan 1000 hits op 1 maand. Het is vandaag gebeurd!

2011-02-25T17:09:00.000+01:00

Vandaag hebben we de kaap van 1000 bezoekers op één maand (en het is een korte maand) gehaald.

Dank u, anonieme lezers.

Sterk besturen in een sterke regio

2011-02-23T11:21:00.000+01:00

Lees hier het interessante eindrapport van Filip Derynck op vraag van Leiedal met een krachtig pleiddoi voor een nieuw samenwerkingsmodel, een "concern voor vrijwillige samenwerking tussen lokale besturen". Als het ware de federaties van gemeenten revisited.

Slechts één rechtsplegingsvergoeding per aanleg

2011-02-21T17:46:00.001+01:00

De vraag stelde zich of een partij gerechtigd is op 2 rechtsplegingsvergoedingen indien zij zowel op hoofdeis als op tegeneis in het gelijk wordt gesteld. Niet dus.

Het Hof van Cassatie trancheert deze kwestie immers in een arrest van 10 januari 2011 als volgt:

"De ingelijk gesteld partij [heeft] recht op één rechtsplegingsvergoeding per aanleg, die berekend wordt op basis van het bedrag van de hoofdvordering".

Referentie Cass. 10 januari 2011, RW 2010-11, 1057.

Aannemingscontract voor bouwwerken zonder vergunning nietig

2011-02-20T17:03:00.001+01:00

Lees het bericht op onze blog overheidscontracten.

Toch maar beter ingaan op de ingebrekestelling om een ongewenste milieustakingsvordering te vermijden?

2011-02-19T15:00:00.002+01:00

Steeds meer wordt van een substuerende milieustakingsvordering gebruik gemaakt door burgers om namens de overheid te vorderen wat zijzelf als klager niet meer kunnen vorderen, bijvoorbeeld wegens een onvoldoende belang, verjaring , wegens een ongunstig advies van de Hoge Raad voor het Handhavingsbeleid of wegens voor hen een ongunstige uitspraak van een rechter. Hierbij kunnen vragen gesteld worden.

De combinatie tussen artikel 194 Gemeentedecreet en de milieustakingsvordering doorkruist immers het Vlaamse stedenbouwkundig en milieubeleid. Zo gelden de door de Vlaamse decreetgever vooropgestelde randvoorwaarden uit de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening inzake de herstelvordering niet wanneer een herstelvordering wordt ingeleid op grond van artikel 194 Gemeentedecreet en de Milieustakingswet.[1] Zo geldt het verjaringsregime, de tussenkomst van de Hoge Raad voor het Handhavingsbeleid[2], de regeling inzake opeenvolgende herstelvorderingen, de motiveringsplicht inzake handhavingsvorderingen, de verplichte inschrijving op het hypotheekkantoor, e.d.m., niet bij een herstelvordering op grond van de Milieustakingswet, maar wel bij een herstelvordering op grond van de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening. Hetzelfde geldt ten aanzien van de handhaving van de milieureglementering in het Vlaamse Gewest. Het Vlaams Gewest heeft in deze geopteerd voor een bestuurlijke afhandeling onder toezicht van het Milieuhandhavingscollege en de Raad van State.[3]

Jazeker, een milieustakingsprocedure kan een efficiënt rechtsmiddel zijn, maar zeker de substituerende milieustakingsvordering heeft perverse effecten die een gemeente niet enkel in verlegenheid kan brengen (bijvoorbeeld na de vernietiging van een door de gemeente verleende vergunning), maar ook aansprakelijkheidsrisico's voor de gemeente kan opleveren. Bovendien worden de rechten van diegene die het voorwerp is van de mileiustakingsvordering in gevaar gebracht.

Het is geweten dat een substituerende milieustakingsvordering moet voorafgegaan worden door een ingebrekestelling aan de gemeente. Bij een ongewenste milieustakingsvordering kan overwogen worden op deze ingebrekestelling in te gaan, bijvoorbeeld door een herstelvordering in te leiden voor de strafrechter of oor de burgerlijke rechter. Dan houdt de gemeente immers de sturing over de procedure.

[1] Zie in die zin prejudiciële vragen hangende voor het Grondwettelijk Hof met rolnummer 4903N.

[2] Deze Raad heeft o.a. tot taak om een eensluidend advies te verlenen over de bij de rechtbank in te leiden vordering van de herstelmaatregel van de stedenbouwkundig inspecteur of van het college van burgemeester en schepenen bij vastgestelde bouwmisdrijven.

[3] Decreet van 5 april 1995 houdende algemene bepalingen inzake milieubeleid, zoals gewijzigd bij decreet van 21 december 2007 tot aanvulling van het decreet van 5 april 1995 houdende algemene bepalingen inzake milieubeleid met een titel XVI “Toezicht, handhaving en veiligheidsmaatregelen” en in werking op 1 mei 2009.

Jan Beleyn spreekt op studiedag "Praktische aspecten van Vastgoed" (KUL-KHBO, 7 april 2011)

2011-02-18T19:22:00.000+01:00

Jan behandelt, in deze ruimere interdisciplinaire opleiding voor professionals in vastgoed, op 7 april 2011 opnieuw het administratieve recht en focust op de regelgeving ruimtelijke ordening in Vlaanderen. Meer informatie over deze opleiding vindt u hier.

Hoe een procedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid bij de Raad van State in te leiden? Enkele praktische tips

2011-02-14T19:12:00.000+01:00

Alle advocaten werden in kennis gesteld van een rondschrijven van de eerste voorzitter van de Raad van State betreffende volgende punten:

- bij het indienen per fax van een schorsingsverzoek bij uiterst dringende noodzakelijkheid (UDN) dient de verzoekende partij voorafgaandelijk telefonisch contact op te nemen met de griffie van de Raad van State voor praktische afspraken

- de verzoekende partij wordt tevens verzocht om aan de Raad van State onmiddellijk en samen met het ingediende schorsingsverzoek bij UDN de juiste coördinatiegegevens (faxnummer en e-mailadres) van de verwerende partij mede te delen

Procedures bij uiterst dringende noodzakelijkheid komen vooral voor bij overheidsopdrachten.

Publius-blog www.lokalebesturen.info naar 1000 hits per maand!

2011-02-04T20:53:00.000+01:00

Voor het eerst worden al onze blogs door meer dan 100 mensen per maand bezocht:

- veruit het meest succesvol is onze blog http://www.lokalebesturen.info/ met een nieuw record van 929 bezoekers, hetzij 30 bezoekers per dag
- op ruime afstand volgt http://www.staatshervorming,info/ met 106 hits in januari 2011
- daarna een sterke klimmer, http://www.overheidscontracten.info/, met 136 hits (opnieuw een record)
- en als laatste komt de zeer gespecialiseerde blog http://www.handelsvestigingen.info/, met 116 hits

Neem zelf eens een kijkje. Het loont de moeite!
Binnenkort komen er nog 2 blogs bij...

Raad voor Vergunningsbetwistingen in nabije toekomst performanter?

2011-01-28T09:57:00.000+01:00

De actuele werking van de Raad voor Vergunningsbetwistingen wordt bekritiseerd (zie ook ons eerder blogbericht hierover). De bevoegde Vlaamse minister erkent deze kritiek en belooft beterschap, zo blijkt een bericht op de website van Voka.

Volgende acties zouden in het verschiet liggen:

- Om de invulling van de vacatures voor adviseurs vlotter te laten verlopen, werd een vermindering van de gewenste anciënniteit doorgevoerd van 10 naar 5 jaar. Er wordt tevens onderzocht of een verdere aanpassing of differentiëring nodig is
- De personeelsmiddelen voor het begrotingsjaar 2011 werden verhoogd. Hiermee worden een zestal adjunct-adviseurs en administratieve krachten aangeworven
- De voorzitters van de Raad voor Vergunningsbetwisting en van het Milieuhandhavingscollege hebben de opdracht gekregen synergie te creëren. In de eerste plaats moet dit leiden tot meer samenwerking op administratief niveau, later ook op het niveau van de raadgevers
- De eerste krijtlijnen worden getekend voor de oprichting van een Vlaams Bestuursrechtscollege, zoals ook aanbevolen door de commissie Berx

Raad voor Vergunningsbetwistingen doorstaat toets van Grondwettelijk Hof

2011-01-27T17:26:00.003+01:00

Het arrest nr. 2011/008 van 27 januari 2011 betreffende het decreet van het Vlaamse Gewest van 27 maart 2009 tot aanpassing en aanvulling van het ruimtelijke plannings-, vergunningen- en handhavingsbeleid (lees: de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening) zal graag gelezen worden door de Raad voor Vergunningsbetwistingen. Misschien iets minder graag door de Raad van State ...

In dit lijvige arrest, waarin ook tal van andere aspecten van de VCRO aan bod komen, wordt bevestigd dat het Vlaamse gewest bevoegd is om een administratief rechtscollege als de Raad voor Vergunningsbetwistingen op te richten (en dit op grond van de impliciete bevoegdheden).

Op onze blog Staatshervorming kan u al meer lezen.

Dirk Van Heuven publiceert juridisch advies: “De bodembestemming is wel degelijk een criterium bij de beoordeling over een sociaal-economische vergunningaanvraag” (Retail Update Magazine, december 2010, p. 51)

2011-01-26T10:11:00.002+01:00

Lees het bericht op onze blog Handelsvestigingen.

Geen gemeentelijk monopolie voor huishoudlijk afval?

2011-01-25T16:57:00.000+01:00

Het Hof van Cassatie relativeert in het arrest van 17 december 2010 de stelling als zou het huishoudlijk afval tot het gemeentelijk monopolie behoren:

"1. Artikel 7 van het decreet van 2/17 maart 1791 tot afschaffing van het gildenwezen (decreet d’Allarde) waarborgt de vrijheid van handel. Deze vrijheid van handel en nijverheid is evenwel niet onbeperkt en kan door de overheid worden gereglementeerd. Deze beperkingen mogen echter niet verder reiken dan voor het bereiken van het gestelde doel noodzakelijk is.
2. Artikel 135, §2, Nieuwe Gemeentewet bepaalt dat de gemeenten ook tot taak hebben, het voorzien, ten behoeve van de inwoners, in een goede politie, met name over de zindelijkheid, de gezondheid, de veiligheid en de rust op openbare wegen en plaatsen en in openbare gebouwen.
Meer bepaald, en voor zover de aangelegenheid niet buiten de bevoegdheid van de gemeenten is gehouden, worden onder meer de volgende zaken van politie aan de waakzaamheid en het gezag van de gemeenten toevertrouwd: (1°) alles wat verband houdt met een veilig en vlot verkeer op openbare wegen, straten, kaden en pleinen, hetgeen omvat de reiniging, de verlichting, de opruiming van hindernissen, het slopen of herstellen van bouwvallige gebouwen, het verbod aan ramen of andere delen van gebouwen enig voorwerp te plaatsen dat door zijn val schade kan berokkenen, of om wat dan ook te werpen dat voorbijgangers verwondingen of schade kan toebrengen of dat schadelijke uitwasemingen kan veroorzaken; voor zover de politie over het wegverkeer betrekking heeft op blijvende of periodieke toestanden, valt zij niet onder de toepassing van dit artikel, (5°) het nemen van passende maatregelen om rampen en plagen, zoals brand, epidemieën en epizootieën te voorkomen en het verstrekken van de nodige hulp om ze te doen ophouden en (7°) het nemen van de nodige maatregelen, inclusief politieverordeningen, voor het tegengaan van alle vormen van openbare overlast.

3. Krachtens artikel 14, §2, Afvalstoffendecreet zijn de natuurlijke personen of rechtspersonen die afvalstoffen inzamelen of ophalen, huishoudelijke afvalstoffen die door de gemeente huis aan huis worden opgehaald uitgezonderd, en handelaars of makelaars die ten behoeve van anderen regelingen treffen voor de verwijdering of nuttige toepassing van afvalstoffen, onderworpen aan een door de Vlaamse regering te verlenen erkenning.
Artikel 15, §1, van hetzelfde decreet bepaalt dat elke gemeente, al dan niet in samenwerking met andere gemeenten, ervoor zorgt dat de huishoudelijke afvalstoffen maximaal worden voorkomen of hergebruikt, op regelmatige tijdstippen worden opgehaald of op een andere wijze worden ingezameld, en worden verwerkt overeenkomstig de artikelen 14 en 16, §1 en §2.

4. Uit voormelde bepalingen volgt dat de gemeente verantwoordelijk is voor het inzamelen en het ophalen van huishoudelijke afvalstoffen en dat zij deze ophaling kan reguleren. Deze bepalingen sluiten echter niet uit dat, in zoverre de gemeente het ophalen van huishoudelijke afvalstoffen niet heeft gereglementeerd, andere personen huishoudelijke afvalstoffen mogen ophalen met inachtneming van de bepalingen van het Afvalstoffendecreet. Het is derhalve in die omstandigheden niet verboden aan andere erkende natuurlijke personen of rechtspersonen dan die waarmee de gemeente een overeenkomst heeft gesloten of aan wie zij toelating heeft verleend, om huishoudelijke afvalstoffen op te halen door middel van inzamelpunten op private eigendom.5. De appelrechters oordelen dat het ophalen en inzamelen van huishoudelijke afvalstoffen een uitsluitende bevoegdheid van de gemeente is zodat ondernemingen die zich met deze activiteiten bezighouden verplicht zijn aan te tonen dat zij handelen in samenspraak of minstens met toestemming van de gemeente, en dit ongeacht of deze inzameling gebeurt met containers op gemeentelijk grondgebied, dan wel op private terreinen.

6. Door aldus te oordelen schenden de appelrechters de vrijheid van handel en nijverheid zoals gewaarborgd door artikel 7 van het decreet van 2/17 maart 1791."
[eigen markeringen]

Wij lezen het arrest zo dat het huishoudlijk afval wel degelijk tot de exclusieve verantwoordelijkheid van de gemeente behoort en zelfs tot het gemeentelijk monopolie kan behoren mits het bestaan van een gemeentelijk reglement.

Gemeente verplicht tot vrijwaring in vordering wegens foutieve stedenbouwkundige informatie

2011-01-25T10:46:00.001+01:00

De koper van een grond stelt een vordering in tot prijsvermindering en schadevergoeding tegen de verkoper van een onroerend goed dat werd aangekocht als bedrijfsgrond, maar in werkelijkheid in agrarisch gebied gelegen is. De verkoper roept de gemeente die hem verkeerde inlichtingen heeft verstrekt inzake.

In een streng vonnis van 18 januari 2011 verwijt de rechtbank van eerste aanleg van Kortrijk de gemeente een aantal "samenlopende tekortkomingen" waardoor de verkoper tot een misvatting werd gebracht aangaande de bodembestemming van het verkochte goed. Blijkbaar ging de gemeente uit van een officieus document "atlas met afwijkingsaspecten". De gemeente had zich bovendien vergist bij het verlenen van een stedenbouwkundige vergunning voor wegenis en een derde maal bij het gemeentelijk structuurplan.

De rechtbank stelt:

"Zelfs bij het terbeschikkingstellen van documenten die niet strikt zijn opgelegd door de wetgever, dient de overheid erop toe te zien dat deze instrumenten correcte gegevens bevatten".

Referentie: Rb. Kortrijk, AR 08/1541/A, ng. (PUB 501390)

In dit land kan elke burger namens de gemeente strafklacht neerleggen tegen ... gemeentemandatarissen (wegens belangenneming)

2011-01-25T09:37:00.002+01:00

Artikel 194, eerste lid Gemeentedecreet (voorheen artikel 271, § 1, Nieuwe Gemeentewet dat quasi-ongewijzigd is) bepaalt dat wanneer het college van burgemeester en schepenen of de gemeenteraad niet in rechte optreden, één of meer inwoners in rechte kunnen optreden namens de gemeente, mits zij een zekerheidsstelling aanbieden om persoonlijk de kosten van het geding te dragen en in te staan voor de veroordeling tot schadevergoeding of boete wegens tergend en roekeloos geding of hoger beroep die kan worden uitgesproken.
Dit recht staat volgens artikel 194, tweede lid Gemeentedecreet ook open voor de rechtspersonen waarvan de maatschappelijke zetel in de gemeente is gevestigd.
De gemeente kan luidens het derde lid over het geding geen dading aangaan of er afstand van doen zonder instemming van degene die het geding in haar naam heeft gevoerd.

Vele gemeenten hebben reeds moeten ondervinden dat dit recht in de praktijk vaak gebruikt wordt tegen de gemeente of tegen door de gemeente gesteunde projecten, in het bijzonder in het kader van milieustakingsprocedures (zie ons eerder blogbericht Milieustakingsvorderingen: gemeenten, wees op uw hoede).

Een nieuwe illustratie hoever de substitutiemogelijkheid wel reikt is te vinden in het recente arrest P.09.1627.N/3 van het Hof van Cassatie van 26 oktober 2010:

" Anders dan waarvan het middel uitgaat, bestaat dit vorderingsrecht van voormeld artikel 271, § 1, Nieuwe Gemeentewet ook voor de strafgerechten, zodat een klacht met burgerlijkepartijstelling waardoor de strafvordering op gang wordt gebracht, tot de mogelijkheden behoort".

Aldus kon én kan een gemeentemandatris op vordering van een burger doch namens de gemeente veroordeeld worden wegens belangenneming.
Het Hof van Cassatie voegt daaraan toe:

"Voor de toepassing van die bepaling moet de inwoner niet doen blijken van een persoonlijk belang. Enkel in hoofde van de gemeente en niet van de betrokken inwoner moet de ontvankelijkheid van de vordering worden onderzocht".

Het arrest van het Hof is ten andere ook belangwekkend omwille van zijn gestrengheid over artikel 245 Strafwetboek (belangenneming).

Nieuwe informatieplichten in VCRO maakt het opstellen van een compromis werk voor professionals

2011-01-19T08:40:00.002+01:00

In een interessant artikel van Frederik Haentjens ("Informatieverplichtingen in Vlaamse Codex ruimelijke Ordening", NjW 2010, 810-821) wordt diep ingegaan op de nieuwe informatieverplichtingen in de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening (VCRO).

Ingevolge hoofdstuk 5.2 VCRO moet de instrumenterende ambtenaar (notaris, Aankoopcomité of burgemeester) in alle onderhandse en authentieke akten van verkoop of van verhuring voor meer dan 9 jaar van een onroerend goed, van een inbreng van een onroerend goed in een vennootschap, en ook in alle akten van vestiging van erfpacht of opstal en in elke andere akte van een eigendomsoverdracht ten bezwarende titel, met uitzondering van huwelijkscontracten
en hun wijzigingen en contracten aangaande mandeligheid vemelden: (a) of er voor het onroerend goed een
stedenbouwkundige vergunning is uitgereikt; (b) de meest recente stedenbouwkundige bestemming van dit onroerend goed met de benaming gebruikt in het plannenregister; (c) of er voor het onroerend goed een dagvaarding (herstelvordering) werd uitgebracht overeenkomstig artikel 6.1.1 of 6.1.41 tot en met 6.1.43VCRO iedere in de zaak gewezen beslissing; (d) of er op het onroerend goed een voorkooprecht rust, bedoeld zoals in artikel 2.4.1 VCRO; (e) of er voor het onroerend goed een verkavelingsvergunning van toepassing is en (f) of het voorr de overdracht verplichte as-builtattest is uitgereikt en gevalideerd.

In de authentieke akte wordt de verklaring van de verkrijger opgenomen dat hij een stedenbouwkundig uittreksel heeft ontvangen, dat ten hoogste één jaar voor het verlijden van de authentieke akte werd verleend.
De instrumenterende ambtenaar neemt bovendien een verwijzing naar artikel 4.2.1 VCRO op vergunningsplichtige handelingen).

Indien op het onroerend goed, ingevolge een definitieve rechterlijke beslissing, een verplichting rust om herstelmaatregelen uit te voeren, zoals bedoeld in de artikelen 6.1.41 tot en met 6.1.43 VCRO, dan wordt dit in een afzonderlijke akte vermeld. In deze akte wordt ook vermeld dat de nieuwe eigenaar, voor zover de tenuitvoerlegging van de door de rechter bevolen herstelmaatregel niet verjaard is, de verbintenis aangaat
om de opgelegde herstelmaatregel uit te voeren, onverminderd de verplichting van de oorspronkelijke eigenaar. De instrumenterende ambtenaar stuurt een afschrift van die akte aan de stedenbouwkundige inspecteur.

Moet tot slot de instrumenterende ambtenaar een onderhandse akte in een authentieke akte opnemen, waarbij de eerste niet beantwoordt aan de voorschriften van artikel 5.2.5 Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening, dan wijst hij de partijen bij de opmaak van de akte op artikel 5.2.5, 6.1.1 lid 1, 4° en 6.3.1 Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening (de strafbaarheid van de miskenning van de informatieplicht).

Iedereen die een onderhandse akte van verkoop of verhuring voor meer dan 9 jaar, en ook van vestiging van erfpacht of opstal opmaakt, vermeldt (a) of er voor het onroerend goed een stedenbouwkundige vergunning is uitgereikt; (b) of het voor de overdracht verplichte as-builtattest is uitgereikt en gevalideerd; (c) de meeste recente stedenbouwkundige bestemming van dit goed met de benamingen gebruikt in het plannenregister; (d) de dagvaardingen die met betrekking tot het goed werden uitgebracht overeenkomstig artikel 6.1.1 of 6.1.41
tot en met 6.1.43 VCRO (herstelvordering) alsook iedere in de zaak gewezen beslissing; (e) de op het goed rustende voorkooprechten, vermeld in artikel 2.4.1 Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening en (f) het feit dat op het goed een verkavelingsvergunning van toepassing is.. De vastgoedmakelaars en andere personen die in de uitoefening van hun beroep of activiteit dergelijke onderhandse akten opmaken, moeten een verwijzing
naar artikel 4.2.1 Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening opnemen.

De auteur besluit:

"De uniformisering van de informatieverplichtingen heeft tot slot als (onvermijdelijk) gevolg dat ook van de gewone burger (cf. iedereen) meer inspanningen verwacht worden. Indien de ‘gewone’ burger het nog aandurft een onderhandse overeenkomst op te stellen, zal ook hij gehouden zijn talrijke stedenbouwkundige opzoekingen te doen en deze (correct) op te nemen in de overeenkomst. Van het principe dat een koopverkoop tussen partijen voltrokken is van zodra partijen wilsovereenstemming hebben over de zaak en de prijs (art. 1583 BW), raakt de praktijk (de facto) meer en meer verwijderd".

Aanbevolen lectuur

Oproep. Wie heeft er al een uitspraak bekomen van de burgerlijke schadevergoedingsrechter over het recht op "rechtsplegingsvergoeding" als winnende verwerende partij voor de Raad van State?

2011-01-09T11:52:00.001+01:00

Evenwel werd er tijdens de parlementaire voorbereiding van de wet van 21 april 2007 herhaaldelijk het voornemen van de wetgever vermeld om een wetgeving aan te nemen met betrekking tot de verhaalbaarheid van de kosten en de erelonen van een advocaat voor de Raad van State (Parl. St., Senaat, 2006-2007, nr. 3-1686/1, p. 3; ibid., nr. 3-1686/5, pp. 26 en 30).
Tot op heden is dit nog steeds niet gebeurd.

Het Grondwettelijk Hof heeft in het arrest van 16 juli 2009 geoordeeld dat, minstens in theorie, een beroep moet kunnen gedaan worden op artikel 1382 BW en de aquiliaanse aansprakelijkheidsleer in procedures voor de Raad van State, zodat er een vergoeding kan gevraagd worden voor de advocatenkosten die in het gelijkgestelde partij heeft betaald naar aanleiding van een succesvolle procedure voor de Raad van State (zie hierover ons eerder blogbericht Het Grondwettelijk Hof over de advocatenkosten voor de Raad van State). Ook de gemeente die zich succesvol heeft verweerd tegen een vernietigingsberoep heeft dus in beginsel echt een een "rechtsplegingsvergoeding" van 1200 euro!

Er is ons nog geen rechtspraak gekend van de schadevergoedingsrechter waarbij een dergerlijke "rechtsplegingsvergoeding" bij wege van schadevergoeding wordt toegekend aan de verwerende partij die de zaak heeft gewonnen voor de Raad van State. Er zijn zeker dossiers lopende. Maar zijn er uitspraken?

Vandaar deze oproep. Wie heeft al een uitspraak bekomen? En wat is de inhoud? We beloven de reacties te delen met ons (aanzienlijk) blogpubliek.

Publius dankt u alvast voor uw reactie.